چارَک دوم     
«فرنکلین‌-کاوی» یکی از شیوه‌های «مدیریت زمان» است (مدیریت زمان داخل گیومه، چون به قول مدرس خودشان در واقع زمان مدیریت شدنی نیست). شیوه‌شان را هم ظاهرا از بن فرنکلین، همان بچه معروف پدران بنیان‌گذار آمریکا، الهام گرفته‌اند.


در این شیوه تمام فعالیت‌های روزانه بر اساس دو عامل اهمیت و فوریت در یکی از چارَِک‌های زیر قرار می‌گیرند.



چارَک یک، چهارک آتش خاموش کنی است. این دسته از فعالیت‌ها مهم هستند و نیاز به توجه فوری هم دارند. حالا یا واقعا آن فعالیت پراهمیت از اول ماهیت فوری داشته، یا این قدر معطلش کرده‌ایم که فوریت آن بالا رفته.

چارَک دوم، چارک پربازدهی است، برای فعالیت‌های پراهمیت اما غیرفوری. این چارَکی است که می‌تواند شما را به موفقیت برساند، چون چارک دوراندیشی است. می‌گویند که آدم‌های غیرموفق تنها ۵ درصد از وقت‌شان را در این چارک می‌گذارند. آدم‌های خیلی موفق اما ظاهرا تا ۵۰ درصد از وقت‌شان را در این چارک سپری می‌کنند.

فعالیت‌هایی که بیشترین وقت را از چارک دوم می‌دزدند چارک اولی‌ها نیستند. بلکه بیشتر چارک سومی‌ها و چهارمی‌ها هستند. چارک چهارمی‌ها نه مهم هستند و نه فوری؛ مانند تماشای تلویزیون، پرسه زدن در اینترنت و ...

از وقتی که این «مربی» ما این شیوه را پیشنهاد کرده، دارم زور می‌زنم چارک چهارم را خالی کنم. حساب فیس‌بوک را غیرفعال کرده‌ام، قول داده‌ام که به بالاترین و چند فروم دیگر که معتادشان بودم سر نزنم و ده روزی هم هست که سر نزده‌ام. سرویس تلویزیون کابلی را هم تنزل داده‌ام به یک سرویس محدودتر تا کمتر اغوا کننده باشد.

تا اینجا که فعلا هر چه از چارک چهارم می‌تراشم با یک چارک چهارمی دیگر پُرش می‌کنم. نت‌فلیکس جای تلویزیون کابلی را گرفته؛ فعلا هم که بعد از مدت‌ها هوس وبلاگ نویسی کرده‌ام.

وقتی چارک دوم از ۵ درصد بالاتر رفت خبرتان می‌کنم.