مکالمات ذهنی

چارَک دوم

2010-10-04T20:46:00.006-04:00

«فرنکلین‌-کاوی» یکی از شیوه‌های «مدیریت زمان» است (مدیریت زمان داخل گیومه، چون به قول مدرس خودشان در واقع زمان مدیریت شدنی نیست). شیوه‌شان را هم ظاهرا از بن فرنکلین، همان بچه معروف پدران بنیان‌گذار آمریکا، الهام گرفته‌اند.

در این شیوه تمام فعالیت‌های روزانه بر اساس دو عامل اهمیت و فوریت در یکی از چارَِک‌های زیر قرار می‌گیرند.

چارَک یک، چهارک آتش خاموش کنی است. این دسته از فعالیت‌ها مهم هستند و نیاز به توجه فوری هم دارند. حالا یا واقعا آن فعالیت پراهمیت از اول ماهیت فوری داشته، یا این قدر معطلش کرده‌ایم که فوریت آن بالا رفته.

چارَک دوم، چارک پربازدهی است، برای فعالیت‌های پراهمیت اما غیرفوری. این چارَکی است که می‌تواند شما را به موفقیت برساند، چون چارک دوراندیشی است. می‌گویند که آدم‌های غیرموفق تنها ۵ درصد از وقت‌شان را در این چارک می‌گذارند. آدم‌های خیلی موفق اما ظاهرا تا ۵۰ درصد از وقت‌شان را در این چارک سپری می‌کنند.

فعالیت‌هایی که بیشترین وقت را از چارک دوم می‌دزدند چارک اولی‌ها نیستند. بلکه بیشتر چارک سومی‌ها و چهارمی‌ها هستند. چارک چهارمی‌ها نه مهم هستند و نه فوری؛ مانند تماشای تلویزیون، پرسه زدن در اینترنت و ...

از وقتی که این «مربی» ما این شیوه را پیشنهاد کرده، دارم زور می‌زنم چارک چهارم را خالی کنم. حساب فیس‌بوک را غیرفعال کرده‌ام، قول داده‌ام که به بالاترین و چند فروم دیگر که معتادشان بودم سر نزنم و ده روزی هم هست که سر نزده‌ام. سرویس تلویزیون کابلی را هم تنزل داده‌ام به یک سرویس محدودتر تا کمتر اغوا کننده باشد.

تا اینجا که فعلا هر چه از چارک چهارم می‌تراشم با یک چارک چهارمی دیگر پُرش می‌کنم. نت‌فلیکس جای تلویزیون کابلی را گرفته؛ فعلا هم که بعد از مدت‌ها هوس وبلاگ نویسی کرده‌ام.

وقتی چارک دوم از ۵ درصد بالاتر رفت خبرتان می‌کنم.

«اعجبنی القلب»

2010-04-18T10:07:00.013-04:00

حاکمی دستش به انبان گوهر افتاده بود، بی‌حساب و کتاب. لب جویی نشسته بود و گوهر در آب می‌انداخت. ناظری که هنوز به بی‌تفاوتی کامل نرسیده بود پرسید: از چه رو؟ حاکم دهان تا بناگوش پهن کرد و پوزخند همیشگی‌اش را تحویل داد که: «اعجبنی القلب»، از صدای قلپ قلپش خوش‌ خوشانم می‌شود.

* * *

بودجه تخصیص‌ دادن فی‌البداهه احمدی‌نژاد سر گل‌واژه پراکنی‌هایش بیش از هر چیز من را یاد این حکایت می‌اندازد.

چرا در آمریکا؟

2010-04-05T21:19:00.005-04:00

چند ماه دیگر می‌شود ۴ سال که در آمریکا زندگی می‌کنم. انگار همین دیروز بود که پست یک سالگی زندگی‌ام در آمریکا را می‌نوشتم.

بعد از این مدت فکر کنم بتوانم این طور خلاصه کنم که چرا زندگی در آمریکا را به زندگی در ایران ترجیح می‌دهم.

اول این که آن بخش از جامعه آمریکا که زندگی من با آن در تماس مستقیم است در غالب موارد جامعه‌ای است ساختار یافته و قاعده‌مند.
دوم این که قواعد حاکم بر آن را می‌توانم تا حدودی شناسایی کنم.
سوم این که در بیشتر موارد این قواعد را تحسین و تمجید می‌کنم. در سایر موارد هم تا حدودی برایم قابل درک یا قابل تحمل هستند.
چهارم این که به گمانم می‌توانم تا حد قابل قبولی به این قواعد عمل کنم و در این جامعه پیشرفت کنم.

از آن طرف ایران برای من جامعه‌ای است بی‌قاعده.
قواعدی هم داشته باشد، بعضا برایم خیلی پیچیده هستند یا به راحتی قابل تعریف مشخص نیستند.
قواعدی را هم که تشخیص می‌دهم، ممکن است از آن‌ها منزجر باشم. مثلا پیشرفت مادی در ایران بیشتر از این که به توانمندی‌های من بستگی داشته باشد، شاید به این وابسته باشد که چقدر حاضر هستم رشوه بدهم یا پاچه‌خاری رسمی و غیررسمی بکنم.
این طور می‌شود که عمل به آن قواعد یا در توانم نیست، یا نمی‌توانم خود را به پیروی‌شان راضی کنم.

خلاصه این که فعلا این‌جا راضی هستم.

* * *

ظاهرا هم این وبلاگ نظردانی لازم ندارد. برای حفظ محیط زیست و کم‌تر مصرف شدن انرژی، فکر کنم بهتر باشد که بی‌خیال بخش نظردانی بشویم تا غرورمان هم بطور جنبی حفظ بشود.

از شدت دوگانه باوری نئوحزب‌اللهی‌ها در عجبم

2010-01-02T22:54:00.007-05:00

در عجبم از این جماعت نئوحزب‌اللهی که برای حمایت از احمدی‌نژاد و حلقه حامیانش حاضرند ۲۴ سال از تاریخ جمهوری اسلامی را به گند بکشند و به سرانش شعار مرگ بدهند و اتهام خیانت بزنند.

در تمام این مدت هم ولایت مطلقه فقیه بالای سر این دولت‌های خائن بوده و دم از دم برنیاورده. بساط نظارت استصوابی‌اش هم همیشه به راه بوده. هیچ دغدغه‌ای هم از این که باید کارنامه کاری پس بدهد و پاسخگویی از او طلب بشود نداشته.

با تمام این اوصاف، همین جماعت نئوحزب‌اللهی در همان دوران ۲۴ ساله متعقد بودند که کشور کاملا در شرایط گل و بلبل است و هیچ مشکلی هم نیست. هر ۲۲ بهمن و روز قدس هم مردم در تظاهرات‌های میلیونی از مسؤولین وقت حمایت می کرده‌اند، و به دهان استکبار جهانی که چشم دیدن پیشرفت و عدالت زبان‌زد ایران اسلامی را نداشته مشت‌های محکم می‌کوبیدند. اما الآن متوجه می‌شویم که در آن ۲۴ ساله چه خیانت‌ها که به مردم نشده است. مردم هم همان موقع خون به جگر بوده‌اند. ولی فقیه هم با وجود اختیارات نامحدودش به تماشا نشسته بوده.

و این جماعت نئوحزب‌اللهی در این رفتارشان هیچ تناقض و دوگانگی نمی‌بینند. مثل رعایای خوب سرجایشان نشسته‌اند و مفتخرند به عدالت و پیشرفتی که احمدی‌نژاد با امثال کامران دانشجو و علی اکبر محرابیان که عصاره توان مدیریت علمی و صنعتی کشور هستند برای‌شان به ارمغان آورده.

ده سال دیگر اما، اگر هنوز دست عنایت امام زمان پشت نظام باشد و تا آن موقع سر کار بماند، خیلی عادی یک عده دیگر را «آدم بده» می‌کنند و باز می‌فهمیم که در این مدت هم کشور در فلاکت بوده و عامل تمام بدبختی‌ها آن عده محدود آدم بد بوده‌اند.

عجیب ولی واقعی

2010-01-01T07:51:00.002-05:00

دوره و زمانه عجیبی شده. دیشب که خوابیدم ۲۰۰۹ بودها. امروز که بیدار شدم دیدم شده ۲۰۱۰. فکر کنم اینها همه از نشانه های ظهور باشه.

بعد از مدت ها

2009-12-15T20:07:00.003-05:00

سلام. هنوز کسی این طرف ها می پره؟ بعد از انتخابات دل و دماغ وبلاگ نوشتن نبود. امروز تصادفا سری به اینجا زدم و هوس نوشتن کردم. شاید دوباره بنویسم.

شهید گمنام

2009-06-23T00:10:00.003-04:00

رهبر من آن جوانی است که نامش را نمی دانم. سنش را نمی دانم و عکسش را ندیده ام. در صف اول تظاهرات آگاهانه سینه اش را جلوی گلوله سپر کرد و در خون خود غلتید. پیکرش را به جای این که به احترام شهادتش بر سر و دست حمل کنند، با یک پا و یک دست آویزان روی زمین کشیدند و عقب آوردند. دنیا دلیریش را و جان کندنش را ندید، و در گمنامی جاودانه شد.

چرا این طور کردی؟

2009-06-15T20:39:00.002-04:00

آقای خامنه‌ای! این مردم بالغانه خواستند با تو مصالحه کنند. موسوی کاندید ایده‌آل خیلی از این مردم نبود. مردم خواستند حد وسط بین خواسته‌های خودشان و نظام شما را بپذیرند. این چه جوابی بود به این مصالحه بالغانه مردم؟ می‌توانست فرصتی باشد برای آشتی مردم و نظام شما. چرا فرصت‌سوزی کردی؟

مهم است امشب

2009-06-12T22:01:00.004-04:00

امشب شب مهمی است. ایران امشب با ایران دیشب به اندازه یک سلسله فاصله دارد. خودشان نخواستند. خودشان پشت کردند.

وقاحت و جاه‌طلبی هراسناک

2009-06-07T23:56:00.003-04:00

تا چند روز پیش احمدی‌نژاد را فقط موجود حقیری محتاج توجه می‌دیدیم. اما از روز شروع مناظره‌ها رسما از احمدی‌نژاد ترسیده‌ام. مقایسه کردن احمدی‌نژاد با هیتلر از طرف اسراییل به نظر من هم فرصت‌طلبانه و ماهی گرفتن از آب گل آلود می‌آمد. اما این طور وقیحانه و قانع‌کننده دروغ گفتن و کنار زدن هر رقیبی با پرونده‌سازی‌های راست و دروغ، در ترکیب با جاه‌طلبی‌های جهانی و «آخرالزمانی» احمدی‌نژاد نگرانی من را وارد مرحله تازه‌ای کرده.

کلامی از ابر مرد تاریخ معاصر ایران، محمد مصدق

2009-06-07T20:48:00.011-04:00

برای کسانی که نمی‌توانند عکس را ببینند:

من جان خود را در بیان حقیقت و اعتقادم به مخاطره افکندم و دیگران از دادن یک رأی کبود حتی به صورت مخفی اباء نمودند.

افاضات انتخاباتی من (۷)

2009-06-06T01:03:00.002-04:00

در طول عمر جمهوری اسلامی قهر سیاسی زیاد کردیم. آخرین باری که قهر سیاسی‌مان اوضاع را بهتر کرد کی بود؟ راستی یادت هست اولین قهر سیاسی را؟ یادت هست نتیجه استعفای دولت موقت ملی چه شد؟ همان قهر سیاسی شد سنگ بنای آن چه که امروز از آن می‌نالیم. به حرف جمهوری اسلامی نیست که رأی ما نشانه اقتدار نظام است. به عمل است که در عمل هر بار قهر سیاسی کردیم نظام سلطه مستحکم تر شد.

افاضات انتخاباتی من (۶)

2009-06-05T12:20:00.002-04:00

به قول اهالی بلاد کفر: یک بار فریبم دادی شرم بر تو، بار دوم که فریبم دادی شرم بر من! نشستیم و به بلاهت مردم آمریکا که دو بار بوش را رییس جمهورشان کردند خندیدیم و خوش بودیم. جوالدوز را به دیگران زدیم، سوزنی هم به خود بزنیم و ببینیم که چند مرده حلاجیم. لیاقت‌مان یک دوره دیگر احمدی نژاد است؟

دعاهای انتخاباتی من (۵)

2009-06-04T17:39:00.001-04:00

خدایا. برای دور بعد عقوبت گناهان‌مان لطفا همان بلایای زمان انبیاء را بفرست. این احمدی‌نژاد را از کجا آوردی؟

اعترافات انتخاباتی من (۴)

2009-06-04T17:37:00.001-04:00

یک اعتراف دارم. دیشب احمدی نژاد به من ثابت کرد که اشتباه می‌کردم. وقتی احمدی‌نژاد گفت: «من می‌تونم درباره پرونده یک خانومی با شما صحبت کنم ... بگم؟! بگم؟!» به من ثابت شد که بر خلاف تصور قبلی‌ام می‌توانم حتی بیشتر از این از احمدی‌نژاد متنفر و منزجر باشم، با آن لحن تهدید کننده و مشمئز کننده‌اش.

افاضات انتخاباتی من (۳)

2009-06-02T12:54:00.001-04:00

۱۰۰سال است که می خواهیم ۱ ساله و ۵ ساله و ۱۰ ساله این کشور را آباد و از این رو به آن رو کنیم. یک بار هم بیاییم ۳۰ و ۵۰ ساله این کشور را آباد کنیم. باور کنید کمتر طول می کشد. ثبات را انتخاب کنیم. رأی بدهیم.

افاضات انتخاباتی من (۲)

2009-06-02T12:53:00.001-04:00

نه! موافق نیستم. قانون اساسی «علت» همه مشکلات این کشور نیست. قانون اساسی «معلول» یک مشکل بزرگتر است: «فقر فرهنگی». اجازه بدهیم که در ثبات و آرامش وضع معیشتی و فرهنگی مردم بهتر بشود. توسعه سیاسی و اصلاح قانون اساسی هم وقتی که اکثریت واقعی جامعه ظرفیت پذیرش آن را داشتند به موقع خواهد رسید.

افاضات انتخاباتی من (۱)

2009-06-01T17:37:00.001-04:00

من ترجیح می دهم که ۱۰ قدم آرام، استوار و پایدار بردارم تا این که نقشه دویدن ۱۰۰ قدم را بریزم و در وقت عمل یا پای «راست»ام به پای «چپ»ام گیر کند یا پای «چپ»ام به پای «راست»ام گیر کند و بعد از ۴ سال چشم باز کنم و ببینم که قدم از قدم برنداشته ام.

یک توقع خنده‌دار از شورای نگهبان

2009-05-20T17:53:00.005-04:00

با خودم فکر می‌کردم اگر شورای نگهبان ذره‌ای صداقت داشت و واقعا اعتقادش مطابق ادعایش بود، باید احمدی‌نژاد را بخاطر دروغ‌گویی در پیش‌گاه مردم در مورد ماجرای هاله نور رد صلاحیت می‌کرد.

نه این که من با اختیار نظارت استصوابی مورد ادعای شورای نگهبان موافق باشم. فقط توقع کمی یکنوایی دارم.

توقع خنده‌داری است البته.

کاش به اندازه او می‌فهمید

2009-05-16T21:01:00.004-04:00

حدود یک سال پیش رادیو ان‌پی‌آر برنامه‌ای داشت درباره تجربه یکی از کارکنان سازمان ملل درباره ازدواج‌های اجباری در افغانستان (هر چه تلاش کردم نتوانستم متن آن را در سایت ان‌پی‌آر پیدا کنم). ماجرا درباره آشنایی این کارمند سازمان ملل با یک مرد جوان افغان بود. خانواده مرد جوان می‌خواستند او را مجبور کنند که با دختر مورد نظر آنها ازدواج کند. اما مرد جوان به دختر دیگری علاقه‌مند بود.

این خانم کارمند سازمان ملل تلاش می‌کند که این پسر و دختر علاقه‌مند به هم بتوانند با هم ازدواج کنند. اما متوجه می‌شود که در این صورت خانواده مرد جوان او را طرد خواهند کرد و مرد جوان خیلی زود باید بتواند روی پای خودش بایستد.

اصل نکته‌ای که برایش این ماجرا را نقل می‌کنم این‌جا است. این خانم می‌گفت که به کارمندان سازمان ملل که باید درکشورهای در حال توسعه فعالیت کنند آموزش داده می‌شود که از ابتدایی‌ترین اصول فعالیت ما این است که به هیچ عنوان به اشخاصی که با آنها آشنا می‌شویم کمک مالی نکنیم. البته هیچ کس مخالف کمک مالی با نیت خیر شما نیست و از آن استقبال هم می‌کند. اما اگر منابع مالی برای خیریه دارید، به جای این که آن‌ را صرف بر طرف کردن مشکل یک فرد کنید، خیریه‌تان را به پروژه‌های توسعه‌ای مثل ساختن مدرسه و بیمارستان اختصاص می‌دهید.

این خانم نقل می‌کرد که برای نجات دادن این دختر و پسر جوان از ازدواج اجباری بر خلاف اصول حرفه‌ای‌اش رفتار کرده بود و چندین هزار دلار به مرد جوان کمک کرده بود که بتواند مستقل از خانواده زندگی کند. که البته بعد از بازگشت به افغانستان متوجه شده بود که مرد جوان پول را گرفته و در نهایت هم دختر مورد علاقه‌اش را رها کرده و با همان دخترموردنظر خانواده ازدواج کرده.

گوش دادن به این گزارش من را خیلی به فکر فرو برد. هر بار که خبری درباره سفرهای استانی احمدی‌نژاد می‌خوانم این ماجرا به خاطرم می‌آید. هر بار از خودم می‌پرسم چرا رییس جمهور کشور من به اندازه یک کارمند ساده سازمان ملل نمی‌فهمد؟ کسی که «وظیفه‌»اش (و نه «خیریه»‌اش) توسعه مناطق محروم است، چرا باید منابع مالی این مردم را به جای ساختن بیمارستان و مدرسه و سایر پروژه‌های عام‌المنفعه بصورت موردی و در پاسخ به نامه‌های عجز و لابه، با منشی شاهانه به خودشان صدقه بدهد.

من می‌خواهم کشورم رییس جمهوری داشته باشد که از این حداقل سطح شعور بی‌بهره نباشد. «جمهوری تمام‌عیار» پیش‌کش.

حکایت من و تو دوست تحریمی

2009-05-12T09:36:00.004-04:00

دوست عزیز تحریمی. می‌دانی شباهت من و تو چیست؟ این که هر دو سر سفره کوکب خانم نشسته‌ایم. می‌دانی فرق من و تو چیست؟ این که تو می‌گویی تا خاویار با کره و شامپاین سرو نکنند لب به غذا نمی‌زنی. اما من نیمرو با نان شاید مانده را به پیاز با نان کپک زده ترجیح می‌دهم. می‌دانی مشکل من و تو چیست؟ این که اگر تو هم به نیمرو با نان مانده راضی نشوی، در حلقوم هر دومان نان کپک زده با پیاز فرو می‌کنند.

در مدح تصمیم‌های متوسط

2009-04-11T11:03:00.004-04:00

خدایا. در سال جدید به کشور ما و مردم ما این توفیق را بده که تصمیمات متوسطی بگیرند. تصمیم‌های خوب و عالی پیش‌کش.

نانوا می‌شویم

2009-01-27T00:11:00.006-05:00

بعد از اجرای موفقیت‌آمیز پروژه «نون بربری» (عکس‌ها را ببینید)، یکی از دوستان ولولهُ پختن نان سنگک را به وجودم انداخته.

فعلا در حال تحقیق کردن درباره نحوه پختن نان سنگک هستم. ظاهرا تنها راهنمای تهیه خانگی نان سنگک را تا این لحظه خسن آقا نوشته. البته «بنده خدا» (Irony!)خودش هم خیلی ادعایی ندارد که راهنمایش بی‌نقص است.

حالا من نسبت آب و آرد خمیر سنگک را در یک مقاله علمی پیدا کرده‌ام. باور کنید علمی است. حداقل دانشگاهی هست. در این مقاله نوشته که تقریبا به ازای هر یک کیلو آرد، باید ۹۰۰ گرم آب ریخت. ۲۰ درصد هم خمیر ترش که باید با همین نسبت‌ها به علاوه مایه خمیر روز قبل تهیه شده و استراحت داده شده باشد.

من وقتی که در ایران دانشجوی فوق‌لیسانس بودم، همیشه با خودم می‌گفتم که: بابا! چرا جوامع علمی و دانشگاهی ایران همیشه در حال تحقیق در حد آپولو هوا کردن هستند و آخر سر هم مقاله‌های حتی کپی‌کاری نشده هم توی قفسه کتابخانه‌ها خاک بخورد. در حالی که خیلی پروژه‌های زمینی و خاکی هست که می‌تواند دردی از مشکلات این مملکت دوا کند. الان هم این مقاله حداقل باعث شد که من در این دیار غربت بتوانم ایده‌ای از نحوه درست کردن خمیر نان سنگک پیدا کنم.

فعلا سنگ‌ریزه‌اش را تهیه کرده، شسته و در اجاق گاز حرارت داده‌ام که تا جای ممکن بهداشتی بشود. خمیر ترش را هم درست کرده و گذاشته‌ام که استراحت کند. قصد دارم فردا تنی به آرد بزنم و ببینم که چه می‌شود. اگر حاصل پروژه خیلی آبروریزی نبود، اینجا هم گزارش آن را می‌نویسم.

عجالتا این چند مطلبی را که در نتایج جستجوهایم پیدا کردم فهرست می‌کنم که بعدا راحت‌تر پیدایشان کنم.

ـ شاطری که نویسنده شد: کتابی در مدح نان سنگک
ـ بهداشت و تهیه نان بدون جوش شیرین
ـ نان سنگک (کمی تاریخچه، کمی تعریف از خاصیت)

مراسم لپ‌کشانی در ولیمه علی دایی

2009-01-01T11:08:00.005-05:00

نمی‌توانم تصمیم بگیرم این که بعد از مدت کمی زندگی کردن در خارج از ایران این طور حرکات به نظرم غیرعادی می‌رسد چیز خوبی است یا چیز بد. حداقل می‌دانم که این حس من از آسمان نیافتاده است. من با بیشتر همکاران فعلی‌ام در طول یک سال مواجهه روزانه، فقط یک بار آن هم همان بار اول آشنایی دست داده‌ام. با بعضی از آن‌ها حتی یک بار هم دست نداده‌ام. با دوستان غیرایرانی هم شرایط همین طوری است. لپ‌کشانی و روبوسی هم که این‌جا از نشانه‌های «لطافت طبع» آقایان است. همین!

(عکس‌ها از اینجا)

از میان کامنت‌های خلایق در بالاترین

2008-12-29T21:51:00.005-05:00

پسر من که کلاس اول ابتداییه روزهای اول سال می گفت هر روز سر صف دعا می کنیم:
"خدایا خدایا تا انقلاب بعدی این نهضت خمینی..."

* * *

منم هم که بچه بودم تیتر یه اخبار بود که می گفت:
نچرخید..نچرخید... جمهوری اسلامی خیلی با این جمله حال می کردم
اما بعد فهمیدم میگه "نه شرقی نه غربی جمهوری اسلامی"

* * *

من خودم بچه بودم قبل اخبار فکر می کردم میگه:
انگزه انگزه انگز ان گز ان گز!
زن عمو،زن عمو،زن عمو!
وحده وحده لا شریک له...
الله اکبر خمینی رهبر
بعد همیشه واسم سوال بود چرا تو تلویزیون حرف زشت میزنه!

* * *

خواهرم كلاس اول بود برده بودنش راهپيمايي وقتي آمد پرسيديم چي چي شعار ميدادين گفت ميگفتيم مرگ بر آمريكا و مرگ بر اسماعيل
گفتم بيچاره اسماعيل تو بچگيش كه زير كارد ابراهيم بود حالا هم بچه ها فحشش ميدن

* * *

روي دفترچه‌هاي بسيج اقتصادي (!!) مي‌خوندم
تعاوني علي اكبر تقوي
فكر مي‌كردم عجم آدم گنده‌ايه اين علي اكبر تقوي
***
بعدا فهميدم آيه‌ي قرآنه: تعاونوا علي البر و التقوي

* * *

(از اینجا)

عنوان ندارد

2008-12-27T08:56:00.002-05:00

بالاخره زندگی مسابقه هست یا نه؟ اگر هست، با خودت یا با بقیه؟ مسابقه برای مسابقه، یا مسابقه برای بردن؟

پی‌نوشت: یا مسابقه برای نباختن؟

...

2008-12-26T20:57:00.003-05:00

این مثلا قرار بوده که جک باشد. هر چند که خنده‌دار نیست، اما جای تعمق دارد:

چاک از یک مزرعه‌دار در تکزاس یک الاغ خرید به قیمت ۱۰۰ دلار. قرار شد که مزرعه‌دار الاغ را روز بعد تحویل بدهد. اما روز بعد مزرعه‌دار سراغ چاک آمد و گفت: «متأسفم جوون. خبر بدی برات دارم. الاغه مرد.»

چاک جواب داد: «ایرادی نداره. همون پولم رو پس بده.»

مزرعه‌دار گفت: «نمی‌شه. آخه همه پول رو خرج کردم.»

چاک گفت: «باشه. پس همون الاغ مرده رو بهم بده.»

مزرعه‌دار گفت: «می‌خوای باهاش چی کار کنی؟»

چاک گفت: «می‌خوام باهاش قرعه‌کشی برگزار کنم.»

مزرعه‌دار گفت: «نمی‌شه که یه الاغ مرده رو به قرعه‌کشی گذاشت!»

چاک گفت: «معلومه که می‌تونم. حالا ببین. فقط به کسی نمی‌گم که الاغ مرده است.»

یک ماه بعد مزرعه‌دار چاک رو دید و پرسید: «از اون الاغ مرده چه خبر؟»

چاک گفت: «به قرعه‌کشی گذاشتمش. ۵۰۰ تا بلیت ۲ دلاری فروختم و ۸۹۸ دلار سود کردم.»

مزرعه‌دار پرسید: «هیچ کس هم شکایتی نکرد؟»

چاک گفت: «فقط همونی که الاغ رو برده بود. من هم ۲ دلارش رو پس دادم.»

At the dentist

2008-12-15T11:41:00.003-05:00

One wisdom tooth gone. Another one to go. I'm currently at the dentist waiting for him to come back and extract the other one.

I'm blogging on the dentists seat using this amazing iPhone 3G.

Technology has come a long way (ok, it would kill me not to say that)

فلاش بک: انتخابات در یک ایالت قرمز

2008-11-06T18:21:00.004-05:00

دو ماه قبل از انتخابات
همکار مرد «آ» با تلفن: امروز صبح یک مقاله خوندم که بچه‌های نوجوون رو به صف کرده بود که باهاش پیمان وفاداری ببندن. درست مثل هیتلر. هیتلر هم قبل از به قدرت رسیدن همین کار رو کرده بود. حتی فکر رییس جمهور شدنش هم زهره من رو می‌بره.

یک ماه قبل از انتخابات
همکار زن «ب» با تلفن: من این حرف‌ها حالیم نمی‌شه. کسی که بچه‌ها رو بکشه (اشاره به سقط جنین) هر کاری از دستش بر میاد. اون هم یک بچه کُش هست... ولی سارا پیلین فقط قراره قائم مقام رییس جمهور باشه. قائم مقام رییس جمهور که برنامه و تجربه نمی‌خواد.

یک هفته قبل از انتخابات
همکار مرد «آ» به همکار مرد «پ» از ورای پارتیشن: امروز ستاد کارزار مک‌کین گفته که آگهی‌های تهاجمی بیشتری بر علیه‌ش پخش می‌کنن. به نظر من هر کاری که از دستشون بر میاد باید انجام بدن. مسأله نجات کشوره. طرف یک سوسیالیست به تمام معناست.

یک روز قبل از انتخابات
همکار مرد «پ» به همکار زن «ت» از ورای پارتیشن: به نظر من کاملا مشروع بود که برن سراغ موضوع جرمای رایت. باید زودتر از این حرف‌ها این رو موضوع آگهی‌های تهاجمی می‌کردن. مک‌کین خیلی بد مبارزه انتخاباتی کرد. باید بیشتر بهش حمله می‌کرد.

یک روز بعد از انتخابات
همکار مرد «آ» به همکار مرد «پ» از ورای پارتیشن: به ایالات متحده سوسیالیستی آمریکا خوش آمدید.

آش رشته

2008-09-28T21:20:00.005-04:00

بعد از ماه‌ها برنامه‌ریزی، این هم حاصل پروژه روز تعطیل من. ظاهرا از سبزی‌های فروشگاه «وال‌مارت» هم آش رشته در می‌آید. وقتی که در وال‌مارت گشنیز هم پیدا کردم کلی ذوق زده شدم.

هوس کشک «نسابیده» کرده‌ام. فعلا که دست‌ام از کشک «سابیده‌اش» هم کوتاه است.

این دستور پخت ساده آش رشته هم توصیه می‌شود.

تساوی در نظرسنجی = باخت اوباما؟

2008-09-19T17:25:00.004-04:00

یک پدیده‌ای است در عالم نظرسنجی به نام «پدیده بردلی» (Bradley Effect). به زبان خودمانی این پدیده یعنی این که هر سفیدی که گفت به یک سیاه رأی می‌دهد خیلی هم خوش‌بین نباش!

طی چند انتخابات گذشته در آمریکا مشاهده شده است که در رقابت‌های انتخاباتی که بین یک سفید و یک سیاه‌ در جریان بوده، با این که نامزد سیاه در نظرسنجی‌های حتی تا روز پیش از انتخابات پیش‌تاز بوده است، وقتی رأی‌های واقعی شمرده شد و نتیجه انتخابات اعلام شد، یا نامزد سیاه شکست خورده بود یا با برتری خیلی ضعیف‌تری از نتایج نظرسنجی برنده شده بود.

بردلی، صاحب نام این پدیده، سیاهی بود که در سال ۱۹۸۲ برای فرمانداری کالیفرنیا نامزد شده بود و در حالی که در نظرسنجی‌ها پیش‌تر بود، این پدیده یک حال درس‌آموز به او داد و انتخابات را باخت.

از میان دلایلی که برای این پدیده پیشنهاد می‌دهند این یکی مقبول‌تر است: وقتی که مصاحبه‌گر چه حضوری و چه تلفنی از فرد سفیدی نظرسنجی می‌کند، بعضی‌ها این احساس را دارند که اگر نگویند که به فرد سیاه رأی می‌دهند نژادپرست جلوه می‌کنند. بنابراین موقع نظرسنجی به مصاحبه‌گر می‌گویند که به نامزد سیاه رأی می‌دهند اما در روز رأی‌گیری که مخفیانه است به نامزد سفید رأی می‌دهند.

حالا تحلیل‌گران سیاسی می‌گویند این که اوباما برتری خیلی بافاصله‌ای از مک‌کین ندارد و یا اینکه تا همین چند روز پیش به مدت دو هفته از مک‌کین عقب‌ بود، ممکن است خیلی برای او گران تمام شود. چون روی بخش خیلی کوچک اما شدیدا سرنوشت‌سازی از این رأی‌های سفید نمی‌شود حساب کرد. یا از همین الآن رأی‌شان مک‌کین است و می‌ترسند نژادپرست جلوه کنند؛ یا این که روز رأی‌گیری نمی‌توانند خودشان را قانع کنند که واقعا بروند و به یک سیاه رأی بدهند. آخر سر یا به مک‌کین رأی می‌دهند یا این که در خانه می‌مانند که در هر دو صورت به ضرر اوباما است.

عده‌ای هم پیشنهاد داده‌اند که ممکن است این بار «پدیده بردلی وارونه» را هم شاهد باشیم. یعنی سیاه‌هایی که نظر واقعی‌شان را در نظرسنجی‌ها بیان نمی‌کنند یا رأی‌دهندگان جدید و جوانی که با جادوی سخن‌وری اوباما برای اولین بار به پای صندوق‌ها می‌روند و در نتیجه هدف نظرسنجی‌ها نبوده‌اند.

صدای ماندگار

2008-09-14T09:52:00.010-04:00

زندگی منشوری است در حرکت دوار. منشوری که پرتو پرشکوه خلقت با رنگ‌های بدیع و دل‌فریبش آن را دوست‌داشتنی، خیال‌انگیز و پرشور ساخته است. این مجموعه دریچه‌ای است به سوی داستان زندگی.

(زمان ۱ دقیقه و ۲۴ ثانیه٬ حجم فایل ۱ مگابایت٬ لینک مستقیم)

جالب است که خاطره انگیزترین خطوطی که از صدای ماندگارش به خاطرمان است و برای همیشه می‌ماند، تکلمه‌ای بود در وصف جریان زندگی.

از میان تمام شخصیت‌هایی که با صدایش جان گرفتند و ماندگار شدند، «سرگرد راینهارت» در مجموعه «ارتش سری» برایم جذاب‌ترین همه شخصیت‌هایی است که تاکنون بر صفحه تلویزیون ایران ظاهر شده‌اند. مطمئنم اگر نبود صدای حماسی‌اش، چنین نبود.

عطاءالله کاملی درگذشت. یادش گرامی.

راه‌پیمایی ضدجنگ در آمریکای شمالی

2008-07-31T07:42:00.006-04:00

ما در راه‌پیمایی ضد جنگ علیه ایران شرکت می‌کنیم. شما هم اگر در آمریکای شمالی هستید و به هر دلیلی با حمله به ایران مخالف هستید، شاید بخواهید که در راه‌پیمایی نزدیک محل زندگی‌تان شرکت کنید. نزدیک‌ترین شهر محل راه‌پیمایی با ما ۲.۵ ساعت فاصله دارد. اما مگر بی‌هزینه‌ترین از شرکت در این راه‌پیمایی هم کاری برای ابراز مخالفت با حمله به ایران وجود دارد؟

تولدم مبارک

2008-07-03T07:43:00.002-04:00

آمارهای موجود نشان می‌دهد که روز تولد برای شما مفید است. طبق آخرین یافته‌های علمی ثابت شده که کسانی که تعداد روزهای تولد بیشتری دارند بیشتر عمر می‌کنند.

تولدم مبارک.

* * *

از همه دوستانی که تبریک گفتند ممنونم.

2008-06-05T17:26:00.008-04:00

_ ۱ + ۱ = ۲

__ چه احمقانه. یک سیب به اضافه یک پرتقال نمی‌شه دو تا از هر چیزی.

_ اعداد توی ریاضی باید یک واحد داشته باشند. این پیش فرض اولیه است.

__ درسته. سیب و پرتقال از یک نوع نیستند و با این حال می‌شه دو تاشون رو کنار هم گذاشت برای همین حرف تو احمقانه و وقت تلف کن هست.

_ آره. اما اون وقت می‌شه اون رو با یک مسأله ریاضی بیان کرد به شرط این که بگی هر دو میوه هستند، و در نتیجه دو تا میوه خواهی داشت.. بنابراین ۱ میوه + ۱ میوه = ۲ میوه. در حالی که ۱ سیب + ۱ پرتقال = ۱ سیب و ۱ پرتقال.

__ این یارو رو ببین. فکر می‌کنه که ۱ + ۱ = ۱ !

_ ...

پتک و سندان

2008-06-02T21:57:00.004-04:00

ماجرای پتک و سندان دست‌مایه ضرب‌المثل‌های فراوانی است.

از اروین رامل، ژنرال برجسته آلمان در جنگ جهانی دوم، نقل می‌کنند که:

من ترجیح می‌دهم پتک باشم تا سندان.

جورج اورول در «سیاست و زبان انگلیسی» می‌نویسد:

... مثال دیگر پتک و سندان است، همیشه بطور تلویحی طوری استفاده می‌شود که یعنی بدترین وضعیت نصیب سندان می‌شود. [اما] در زندگی واقعی این سندان است که همیشه پتک را می‌شکند.

2008-06-02T08:30:00.002-04:00

من متوجه شدم که کم شدن فعالیتم توی این وبلاگ همزمان با ترک کردن بالاترین شروع شد.

عکاس می‌شویم

2008-05-29T23:44:00.003-04:00

مهم‌ترین اتفاقی که اخیرا روی داد و از اهمیت جهانی برخوردار است این بود که من بالاخره دوربین خریدم، Canon EOS 400D. در واقع این اولین دوربینی هست که من می‌خرم. اما خوب تصمیم گرفتم که دوربینی بخرم که تا مدتی جواب‌گوی این چشمه جوشان خلاقیت باشد که داشت در وجود من هرز می‌رفت!

جدای از شوخی، از این به بعد منتظر عکس‌های من باشید. احساس می‌کردم که عکس گرفتن می‌تواند آن نگاه کنجکاو کودکانه را دوباره در من زنده کند و کمک کند که لذت کشف کردن را دوباره و دوباره تجربه کنم. من کسی را ندیده‌ام که وارد عکاسی شده باشد و خودش را در این زمینه تکمیل شده ببیند. با هر کس برخورد داشته‌ام، در هر سطحی، خود را در حال یادگیری و تجربه کردن می‌دیده.

همین امشب دوربین به دستم رسید و در اوج هیجان کشف کردن دوربین جدید، بعد از یک عکس آزمایشی که انداختم، در واقع این اولین عکس درست و حسابی من است. تلاشی بود برای تجربه مفهوم «مبادله نواختی» (ترجمه من از Tonal Interchange). فکر کنم برای کار اول بد نشده باشد. نور آن توسط لامپ دستشویی و یک در نیمه باز تأمین شده!

وطن

2008-04-28T10:44:00.001-04:00

خاک ایران سرچشمه هنر نیست. ( آنهایی که اصفهان را نصف جهان می دانند، فلورانس و رم و پاریس را ندیده اند). مرزهایش هم پر از گوهر نیست. سنگ کوهش هم در و گوهر نیست. (لااقل بیشتر از آفریقای جنوبی نیست.) اما وقتی "ای ایران" می خوانند مو بر تن آدم سیخ می شود.

متن کامل را اینجا بخوانید.

عکس‌های کیهان پسند

2008-04-17T21:12:00.004-04:00

بوش را در حال یادداشت‌برداری از اوامر دژخیمان صهیونیست نمی‌بینید؟ باز هم بگویید که کیهان اراجیف می‌گوید!

(بوش در حال امضای حکم نام‌گذاری ۱۶ آوریل، سالگرد درگذشت یک کاهن یهودی، به عنوان روز تحصیل و سهیم شدن . منبع)

چاپگرهایی که بطور عمدی رد می‌گذارند

2008-04-15T22:36:00.005-04:00

در ماشین‌های تایپ قدیمی به دلیل ساختار مکانیکی‌شان محل ضربه زدن هر یک از اهرم‌ها روی کاغذ بطور ناخواسته کمی متفاوت بود. یعنی بعضی از حروف بطور نامحسوسی کمی بالاتر یا پایین‌تر چاپ می‌شد. اما همین تفاوت‌های ناخواسته باعث می‌شد که هر ماشین‌ تایپ برای خودش یک «اثر انگشت» یکتا داشته باشد. این خاصیت خصوصا برای ردگیری نامه‌های تبه‌کارها خیلی مفید بود. حتی گفته می‌شود که کا.گ.ب. یک اداره مخصوص برای ثبت و نگهداری «اثر انگشت» تمام ماشین‌های تایپ داشت تا بتواند هر متن تایپ شده‌ای را ردگیری کند.

اما فکر نکنید که با به بازار آمدن چاپ‌گرهای رایانه‌ای از شر این «اثر انگشت» خلاص شده‌اید. بعضی از چاپ‌گرها یا ماشین‌های تکثیر لیزری رنگی بطور عمدی شماره سریال و زمان چاپ را بطور نامحسوس و رمز شده روی کاغذ چاپ می‌کنند. ظاهرا این کار برای تضمین دادن به مقامات رسمی بوده که از چاپ‌گرهای تولید شده برای جعل اسناد استفاده نشود.

معمولا برای نامحسوس بودن این اثر انگشت، از نقطه‌های بسیار ریز زرد رنگ استفاده می‌شود.

من خودم وقتی که این مطالب را می‌خواندم کاغذی را که با چاپ‌گر رنگی چاپ کرده بودم نگاه کردم و متوجه چیزی نشدم. اما ظاهرا با داشتن نور آبی و یک ذره‌بین می‌توان آنها را دید:

این نشانی یک سایت است که توانسته رمزی را که مدل داکیوکالر زیراکس (Xerox DocuColor) از خودش به جا می‌گذارد رمزگشایی کند. از نظر این‌ها این ردگذاری عمدی حریم خصوصی مصرف‌کننده‌ها را به خطر انداخته و تلاش‌شان را می‌کنند که رمز بقیه چاپ‌گرها را هم بشکنند. عکس‌ها را هم از همان سایت برداشته‌ام.

شرمنده‌ام که با هر چیز پیش‌پاافتاده‌ای کف‌بر می‌شوم. فقط خواستم قبل از این‌که آن پروژه جعل‌تان را که همیشه در سر داشتید در عمل پیاده کنید، این ماجرا را با شما در میان بگذارم. مراقب باشید! برادر بزرگ شما را می‌پاید!

یک مسأله جالب، یا وقتی که ریاضیات با عقل شهودی جور در نمی‌آید

2008-04-12T09:28:00.007-04:00

مسابقاتی که حسینی در تلویزیون ایران اجرا می‌کرد را یادتان هست؟ موقع جایزه دادن برای بالا بردن هیجان برنامه شروع می‌کرد به چانه زدن با شرکت کننده و با پیشنهاد دادن جایزه‌های مختلف قدرت تصمیم‌گیری او را سلب می‌کرد.

یکی از همین دست برنامه‌های تلویزیونی تبدیل شده به یکی از مسایل کلاسیک آمار و احتمال. ماجرا از این قرار است:

در مرحله انتخاب جایزه، مجری برنامه شرکت کننده را در مقابل سه در بسته قرار می‌دهد. پشت یکی از این درها یک ماشین نو قرار دارد و پشت دو در دیگر دو بز گذاشته شده است. مسلما شرکت‌کننده خبر ندارد که چه چیزی پشت کدام در است، اما مجری این را می‌داند.

شرکت‌کننده یک در را تصادفی انتخاب می‌کند. بعد از انتخاب او و پیش از باز کردن در، مجری همیشه یکی از دو در باقی‌مانده را که پشت آن بز هست باز می‌کند. بنابراین الان یک بز و یک ماشین پشت درها باقی مانده. حالا مجری از شرکت‌کننده می‌پرسد که آیا می‌خواهد همان انتخاب قبلی را نگاه دارد یا این که درها را عوض کند.

داستان از این جا جالب می‌شود. بطور شهودی فرد فکر می‌کند که خوب دو در باقی مانده که پشت یکی ماشین قرار دارد و پشت یکی بز. پس شانس برنده شدن نصف به نصف است و هیچ فرقی ندارد که شرکت‌کننده انتخابش را تغییر دهد یا ندهد. اما باور کنید یا نه، ریاضیات می‌گوید که اگر شخص انتخابش را عوض کند شانس برنده شدنش را دو برابر کرده است!

وقتی که این مسأله مورد توجه ریاضی‌دان‌ها قرار گرفت و استدلال‌شان را در روزنامه‌ها منتشر کردند، هزاران بیننده نامه نوشتند و گفتند که چنین چیزی غیرممکن است و این کاملا واضح است که با جابجا کردن انتخاب نباید هیچ تغییری در شانس برنده شدن ایجاد شود.

نظر شما چیست؟ اگر این ادعای ریاضی‌دان‌ها با عقل شهودی شما هم جور در نمی‌آید روی دکمه نمایش بده کلیک کنید تا جواب درست را ببینید.

این مسأله با نام مجری آن برنامه، مانتی هال (Monty Hall) شناخته می‌شود.

دایی، قهرمان ملی چشم و دل سیر

2008-03-29T11:25:00.004-04:00

به عکس‌های بازگشت تیم‌ملی از کویت دقت کردید؟ به نظر شما برای یک سفر نهایتا یک هفته‌ای به کویت که همین بیخ گوش ایران است چند تا چمدان لازم است؟ برای دایی که معتقد است پول‌دارترین و چشم و دل‌سیرترین ورزشکار ایران است خیلی باید افت داشته باشد.

یک احتمال دیگر هم هست البته. آن هم این که دایی آن قدر افتاده است که چمدان‌های بقیه بر و بچ تیم‌ملی را هم حمل می‌کند.

منبع عکس اینجاست. تعداد چمدان‌های بقیه بر و بچ را هم مقایسه کنید.

پی‌نوشت:
من فکر می‌کنم که خیلی ساده می‌نویسم. اما بعضی وقت‌ها مردم نظرهایی می‌گذارند که به نظر می‌رسد مطلب خیلی پیچیده بود! نیت من فقط این سؤال بود که این رفتار چقدر با رفتار یک مربی حرفه‌ای مطابق است. برای مقایسه این عکس احمدزاده را ببینید. به نظر من داشتن یک چمدان و یک لپ‌تاپ نشان می‌دهد که این آدم واقعا برای سفر کاری رفته و روی کارش تمرکز داشته است.

ندانستن بهتر از نیمه دانستن

2008-03-29T10:58:00.003-04:00

یک آدم دنیادیده و تحصیل‌کرده روی این موضوع تأکید می‌کرد که ندانستن یک چیز خیلی بهتر از نیمه‌کاره دانستن یا نیمه‌کاره توانستن است.

خودش دکترای معماری داشت و از آدم‌های شاخص توسعه ارگ جدید بم بود. پس از زلزله بم هم در گروه‌های امدادرسانی فعالیت زیادی داشت و منظم‌‌ترین گروه‌های امداد را مدیریت کرده بود.

مثال می‌آورد که یکی از دلایل تلفات جانی گسترده زلزله بم استفاده ناصحیح از تیرآهن در خانه‌ها بود. بیشتر خانه‌ها روی دیواره‌های خشت گلی سقف تیرآهنی زده بودند. در صورتی که اگر به همان روش سنتی خودشان سقف‌ها را تیر چوبی زده بودند، موقع زلزله و آوار شدن دیواره‌های گلی تیرآهن‌های سقف فرق سر ملت را نمی‌شکافت و در خواب ضربه مغزی نمی‌شدند. اگر می‌خواهی از تیرآهن استفاده کنی، باید کلا اسکلت ساختمان و ستون‌ها را هم فلزی بنا کنی. نیمه بلد بودن استفاده از تیرآهن خیلی خطرناک‌تر از آن بود که از اساس استفاده از تیرآهن را بلد نبودند.

من اما می‌خواهم مثال نیمه بلد بودن دموکراسی را بزنم. شاید در یک دیکتاتوری امثال رضاشاه به قدرت می‌رسیدند و قدمی در توسعه این کشور برمی‌داشتند، اما با دموکراسی نصفه و نیمه ما امثال احمدی‌نژاد هم ممکن است که به قدرت برسند.

فرهنگ صادر می‌کنیم

2008-03-20T20:48:00.006-04:00

در دوران تحصیلم در آمریکا دوست آمریکایی خیلی خوبی داشتم که بیشتر زمان‌های بی‌کاری را با او می‌گذراندم. واقعا از مصاحبت‌اش لذت می‌برد. اطلاعاتش از ایران باستان حتی بیشتر از من بود. اما خوب هم‌نشینی با من خیلی در شناخت بیشترش از فرهنگ امروزی ایران تأثیر داشت. این تکه‌ای که می‌بینید بخشی از نامه‌ای است که امروز برایم فرستاده بود. با خودم فکر کردم بد نیست با شما در میان بگذارم:

Tonight, I was at Wal-Mart shopping, and I found large strips of lamb breast for merely $5.87. I wonder if the lamb special is any way related to Persian New Year. I purchased a package along with some chick peas, long grain wild rice [the closest thing to basmatti rice that I could find], and pita bread. I intend to celebrate the arrival of the Spring through an attempt at Persian cuisine.

به گمانم این دوستم استعدادش را دارد که به تنهایی آب‌گوشت را دوباره اختراع کند.

نوروز فرخنده

2008-03-19T22:10:00.007-04:00

برای همه شما دوستان و خانواده‌تان سالی سرشار از شادی و کامیابی آرزو می‌کنم.

چه خوب بود که دست‌کم برای پیام نوروزی‌مان تنها واژه‌های پارسی به کار می‌بردیم. باور کنید که زبان پارسی توانایی‌اش را دارد. می‌توان تنها با به کارگیری واژه‌های پارسی هم روان نوشت. پاسبانی از زبان پارسی به همان اندازه بزرگ‌داشت نوروز پسندیده است.

از پند و اندرز کم کنم و یک بار دیگر سال خوشی برای‌تان آرزو کنم. خوب و خوش و خرم باشید.

ماجرای «اختراع» ایدز

2008-03-17T20:52:00.002-04:00

در اخبار آمریکا آمده بود که موعظه‌گر کلیسایی که باراک اوباما مرتبا در آن حاضر می‌شود قبلا یک سخنرانی کرده است و در آن سفیدپوست‌های آمریکا را متهم کرده که ایدز را اختراع کرده‌اند که نسل سیاه‌ها را نابود کنند. همین ماجرا برای کارزار انتخاباتی باراک اوباما دردسری شده است.

این خبر من را برد به عنفوان جوانی و دورانی که یک استاد کاراته داشتیم. در کار خودش خبره بود، اما مشکلش این بود که ریشی گذاشته بود و می‌خواست ادای ورزشکارهای متعهد و افتاده را در بیاورد.

همیشه بعد از هر جلسه تمرین بچه‌ها را رو به قبله می‌کرد و دعا می‌خواند. دعایش هم همیشه این طور تمام می‌شد: «آنیم و کمتر از آنیم. ما را به خود وا مگذار». که البته جمله رمزگشایی شده آن می‌شود «آنی و کمتر از آنی (یعنی حتی کوچک‌ترین لحظه هم) ما را به خود وا مگذار». احتمالا این بنده خدا برایش این سؤال پیش آمده بود که «آنیم و کمتر از آنیم» یعنی چه. اما احتمالا به این نتیجه رسیده بود که یک چیزی است در مایه‌های «ما کوچیک‌تر از اونیم که عددی به حساب بیاییم».

پسرخاله‌اش هم در کلاس ما بود. می‌گفت زیباترین سخن نغزی که تا به حال گفته اما چیز دیگری است. تعریف می‌کرد که یک بار بین یک جمع منبر رفته بود که: شما اصلا می‌دانستید که این آمریکا بود که به «اینشتین» پول داد که «اتم» «ایدز» را «اختراع» کند؟ (نگاه تحسین‌آمیز حضار)

کتاب مقدس به روایت توماس جفرسون

2008-03-16T09:35:00.004-04:00

توماس جفرسون، تلقی خاص خودش را از مسیحیت و عیسی داشت. خودش معتقد بود که پیرو فرقه‌ای است که تنها یک عضو دارد.

شروع کرده بود به جمع‌آوری بخش‌هایی از کتاب مقدس که تنها شامل تعالیم اخلاقی مسیح بود. تمام بخش‌های شامل زاده شدن از باکره، معجزات، و رستاخیز مسیح را از کتاب مقدس کنده بود و دور انداخته بود. به الوهیت مسیح هم اعتقاد نداشت و برای ترکیب «پدر و پسر و روح‌القدس» اعتباری قایل نبود. معتقد بود که چهار راوی کتاب مقدس آن را با ورود مفاهیم ماوراءطبیعی آلوده کرده و از نیت اصلی‌اش ساقط کرده‌اند.

توماس جفرسون به همراه جورج واشینگتن و آبراهام لینکلن، سه رییس جمهور بزرگ نسل قدیم آمریکا هستند. او سومین رییس جمهور آمریکا و یکی از نویسندگان اصلی اعلامیه استقلال آمریکا بود. یعنی همان نسلی که از آنها با عنوان «پدران بنیان‌گذار» آمریکا یاد می‌شود.

دویست سال و اندی بعد اما آمریکا رییس جمهوری دارد که گمان می‌کند خدا با او صحبت می‌کند و به او فرمان جنگ می‌دهد. از دید من، این همان انبساط و زوال تمدن‌هاست. خیلی‌ها معتقدند که جفرسون با عقایدی که داشت هیچ‌گاه نمی‌توانست در دوران فعلی رییس جمهوری آمریکا شود.

بدون عنوان

2008-03-15T21:11:00.003-04:00

به گمانم آخرین باری که یک خبر خوب و امیدوارکننده از ایران شنیدم مربوط به قهرمانی بسکتبال ایران در آسیا بود. کی بود؟ شش ماه پیش؟ البته می‌دانم که زندگی در ایران جریان دارد. اگر خودم در ایران بودم، شاید حتی به خاطرم نمی‌رسید که شش ماه است خبر خوبی نشنیده‌ام.

گاهی اوقات اما به چیزی بیشتر از جریان داشتن زندگی نیاز است.

پی‌نوشت: بعد از ارسال این مطلب متوجه این موضوع شدم. فکر کنم این اولین مطلب مأیوسانه این وبلاگ باشد. خیلی از نتایج انتخابات ایران ناراحتم.

ذهنیت گله‌ای

2008-03-13T22:22:00.005-04:00

در آمریکا یک اصطلاحی استفاده می‌شود که ترجمه واژه به واژه آن می‌شود «ذهنیت گله‌ای» (Herd Mentality) که خوشبختانه در فارسی هم کاملا رسا است (نمی‌دانم که اصلا در فارسی و مثلا در جامعه‌شناسی از همین اصطلاح استفاده می‌کنند یا چیز دیگری). این اصطلاح را زمانی استفاده می‌کنند که یک عده به نفرات قبلی نگاه می‌کنند و بدون تعقلی دنباله‌روی می‌کنند. حالا حتی اگر تعقل خودشان را تعطیل نکنند، حداقل روی نظرشان خیلی تأثیر می‌گذارد.

همان طور که احتمالا در جریان هستید در آمریکا حتی برای نامزدی حزب هم انتخابات برگزار می‌شود. اما این انتخابات همزمان نیست. یعنی از یک ایالت شروع می‌شود و به ترتیب یا چندتا چندتا ادامه پیدا می‌کند تا همه ایالت‌ها رأی داده باشند. ایالت‌های آیوا و نیوهمپشایر جز اولین ایالت‌های رأی‌گیری هستند.

رودی جولیانی، شهردار نیویورک در زمان یازده سپتامبر که معرف حضورتان هست. این آقا به مدت یک سال و قبل از این که رقابت نامزدی حزب جمهوری‌خواه آغاز شود در تمامی نظرسنجی‌ها پیش‌تاز و شانس اول نامزدی حزب جمهوری‌خواه بود. من هم کلی نگران بودم که نکند این نامزد و بعد هم رییس جمهور بشود.

در حالی که همه نامزدهای دو حزب تمام تلا‌ش‌شان را برای دشت کردن یک رأی بالا در آیوا به کار بسته بودند، مشاوران آقای جولیانی به او توصیه کردند که خیلی به آیوا فکر نکند و در عوض روی فلوریدا سرمایه‌گذاری کند که بیشترین هوادار را دارد. واقعا هم طبق نظرسنجی‌ها خیلی در فلوریدا هوادار داشت. دل‌شان خوش بود که یک جهش خیلی خوب را از فلوریدا شروع می‌کنند.

بعد از شروع بدی که جولیانی در آیوا و نیوهمپشایر داشت، نوبت که به فلوریدا رسید شکست تلخی خورد. در واقع مشاوران جولیانی نقش ذهنیت گله‌ای را خیلی دست‌کم گرفته بودند. همین اشتباه باعث شد تا رویاهای ریاست جمهوری جولیانی نقش بر آب بشود و از رقابت کنار بکشد.

مدل دم دست ذهنیت گله‌ای خودمان هم در بالاترین کاملا مشاهده می‌شود و اگر کسی حوصله داشت، فکر کنم با یک کد نویسی می‌توانست آن را نشان بدهد. تعداد رأی‌هایی که یک پیوند در بالاترین می‌آورد خیلی بستگی به اولین رأی‌ها دارد. حالا اگر چند رأی اول از بدشانسی شما منفی باشد، خودتان را آماده کنید که ذهنیت گله‌ای یک حالی به شما خواهد داد.

لطفا رأی بدهید. جان مادرتان.

2008-03-12T21:11:00.005-04:00

راویان اخبار و ناقلان اسرار و طوطیان شکرشکن شیرین‌گفتار روایت کنند که: روزی زورگوی سبیل از بناگوش در رفته‌ای جوانکی را «یخه» نمود و به حیلتی او را به خلوت کشید و قصد تعرض به او کرد. جوانک شروع به تقلا کرد و او را به جان مامانش قسم داد که رهایش کند. اما چه سود که هورمون‌های سبیل از بناگوش دررفته گوش‌شان بدهکار نبود. عاقبت جوانک بی‌چاره نالان گفت که حالا که چاره‌ای نیست من شرطی دارم و اگر قبول کنی من حرفی ندارم. زورگو نیش‌خندی زدی و گوشه چشمش مانند برونکا برقی زد و گفت شرطت را بگو. جوانک گفت که شرط من آن است که وقتی که از اینجا بیرون شدیم، پیش همه بگوییم که من آن کار را با تو کردم. سبیل از بناگوش دررفته هم گفت، خیالی نیست. این کار بکنیم و آن طور بگوییم. هر کس این سبیل مرا و حال نزار تو را ببیند خودش گوشی دستش می‌آید.

حالا حکایت تحریمی‌ها هم همین حکایت جوانک ما است. حاضرند چهار سال ترتیب‌شان داده شود، اما همین قدر که همه جا چو بیاندازند که ما با رأی ندادن ترتیب حکومت را دادیم خوش هستند.

از شوخی که بگذریم، می‌خواهم نگاهم را در این زمینه بنویسم. به این امید که حتی یک نفر را که نمی‌خواسته رأی بدهد راضی کنم که رأی بدهد.

یک اشکال ذاتی و چند هزارساله ایرانی‌ها در این است که ساده‌انگارانه فکر می‌کنند هر چیزی را خراب کنند می‌توانند بی‌نقص از نو بسازند. آخر با کدام سابقه کاری این اعتماد به نفس را پیدا کرده‌اید؟ ۳۰ سال پیش که همه چیز را ویران کردیم، درست‌تر و بهتر از قبل ساختیم که این دفعه این کار را بکنیم؟ آخر کدام رفتار این ملت شما را امیدوار کرده که در این ۳۰ سال تجربه اندوخته‌اند؟ این که بعد از ۳۰ سال نق و غر زدن به احمدی‌نژاد رأی دادند (بعضی هم با رأی ندادن‌شان به روی کار آمدن احمدی‌نژاد کمک کردند که از نظر من فرقی ندارد). حالا این مردم فردا که اصلا فرض کنیم انقلاب شد، این بار درست رأی خواهند داد و یک سلطان دیگر علم نخواهند کرد؟ هزاران سال این ملت سلطان بالای سرشان بوده. با یک انقلاب یک روزه که نمی‌شود عادت سلطان داشتن را از سرشان انداخت.

یک دلیلی که خیلی‌ها بخاطر آن انتخابات را تحریم می‌کنند زیر سؤال بردن مشروعیت نظام است. فرض کنید که اصلا هشتاد درصد مردم رأی ندهند. فکر کنم هر کسی قبول داشته باشد که دیگر بیست درصد پای کار ثابت هستند. بعد چه می‌شود؟ آیا این ادا و اصول و ژست فردای انتخابات و اخبار حماسه‌سازی مردم است که زور به فشار شما می‌آورد؟ دوست دارید که اصلا بساط همین رأی نصف و نیمه هر برچیده شود و حکومت بدون تعارف بگوید که اصلا رأی هم نخواستیم. ما با زور سر کار هستیم و همین فیلم و سیاه‌بازی را هم جمع می‌کنیم. آن وقت ایران خیلی جامعه ایده‌آلی می‌شود؟ دوست داری حکومت نظامی به سردمداری سپاه داشته باشی؟ خیال شما راحت. با همان یک بار رأی ندادن امثال شما موقع انتخاب شدن احمدی‌نژاد به اندازه کافی به این سناریو کمک کردید. یک بار دیگر هم این کار را بکنید که به آن جامعه ایده‌آل نزدیک‌تر شویم.

حالا یک عده می‌گویند که «این به اصلطلاح» اصلاح‌طلبان امتحان خودشان را پس داده‌اند. یک بار که عنان اختیار به کف‌شان دادیم چه گلی به سر ما زدند که این بار بزنند. دلبندان من. چه بخواهید چه نخواهید بضاعت ما همین است. شاید سی سال پیش که خودمان را بدبخت کردیم چهار تا مدیر لایق در این کشور بود که بعد از کلی هزینه روی دست ملت گذاشتن، تجربه‌ای کسب کرده بودند و امثال ایران خودرو و کفش ملی و ... را به جایی رساندند. اما همان سی سال پیش همه را در کوزه انداختیم. الان به من بگویید چه کسی هست که قدرت معجزه دارد و پشت خط مانده است؟ ملی‌مذهبی‌ها که من خیلی برای‌شان احترام قایل هستم، آخرین باری که کار اجرایی کردند سی سال پیش به مدت چند ماه بود. یا نیم قرن پیش چندتایی‌شان در دولت مصدق بودند. حالا شاید از نظر سیاست خارجی مسالمت‌جوتر باشند، اما بی‌تعارف از نظر کار اجرایی مدلی نیست که بتوانیم روی آن حساب باز کنیم.

این هم مد شده که همه به خاتمی می‌پرند که وقتی که ما به خاتمی رأی‌مان را دادیم، بی‌عرضه بود و هیچ نکرد. اول این که عزیز من، رأی دادی. شاخ غول را که نشکستی! وقتی که برای ایران جان دادی بیا و برای من منت بگذار. کوچک‌ترین و بی‌هزینه‌ترین کاری که در راه توسعه ایران می‌توانستی انجام بدهی یک رأی دادن بود. اخبار و پروپاگاندای حضور پرشکوه و حماسه‌ساز مردم در پای صندوق رأی جوشی‌ات کرده؟ تو که طاقت این را نداری، برای من انقلاب خواهی کرد و اگر دستگیر شدی و سرت را تا گردن در چاه توالت فرو کردند طاقت می‌آوری؟

آدمی که در طول سی سال پنجاه کیلو وزن اضافه کرده است، یک شبه خوش‌اندام نمی‌شود. هزاران سال این ملت تن‌پروری فکری کرده. هزاران سال رعیت بوده. انتظار داشتی در عرض هشت سال همه جا گلستان شود؟ تعارف نداریم. اگر روزی برسد که ایران توسعه یافته و دارای دموکراسی باشد، عزیز من آن روز من و تو هفت کفن پوسانده‌ایم. اگر فکر کردی با تحریم تو همین فردا و پس فردا تقی به توقی می‌خورد و ایران گلستان می‌شود، ساعت خواب! ما حالاها باید اشتباه کنیم و تجربه کسب کنیم تا شاید پنجاه سال دیگر ایرانی قابل افتخار بر پا شود. دموکراسی یک شبه از آسمان به زمین نمی‌افتد. با خطا رأی دادن و به خطا تحریم کردن، ملت تجربه کسب می‌کنند و لایق دموکراسی می‌شوند. همین که جبهه مشارکت یک مجلس سر کار بیاید و بیرون بیاندازندش خودش تجربه است. ما اینها را قبلا تجربه نکرده‌ایم، الان هزینه‌اش را می‌دهیم. الان درس بگیریم که فردا نتیجه آن را ببینم.

اگر دلت را خوش کردی که با رأی ندادن تو، خودت را از اسم جمهوری اسلامی کنار کشیده‌ای و چشمت به خارج از کشور است، بگذار چشمت را باز کنم. من که در آمریکا هستم این را می‌بینم که معدودی هستند که بین حکومت و مردم ایران فرق قایل هستند. در اخبار شاید این طور بگویند. اما وقتی که به یک نفر می‌گویی که من ایرانی هستم، آن چه که طرف از ایران دیده احمدی‌نژاد و بسیجی‌های کفن‌پوش هستند. حالا خودت انتخاب کن که تصویر کشورت احمدی‌نژاد بی‌لیاقت باشد، یا خاتمی فرهیخته. اگر دلت را خوش کرده‌ای که فردا آمریکا حمله می‌کند و برای تو دموکراسی می‌آورد، چشمت را خودت باز کن و عراق را ببین. تازه خوابی که برای ایران دیده‌اند حتی با عراق هم فرق دارد. عزیز من. آیا مطمئن هستی که بعد از پایین کشیدن جمهوری اسلامی، ایرانی روی نقشه خواهد بود که برای آن دموکراسی باشد؟ آن موقع باید تصمیم بگیری که می‌خواهی تابعیت ایران مرکزی را داشته باشی، یا ایران شمالی، یا آذربایجان جنوبی، یا کردستان شرقی یا بلوچستان و ... این خوابی است که نئوکان‌های آمریکا برای ایران دیده‌اند. که این دندان لق را یک بار برای همیشه بکشند.

برای انتخابات مجلس در خارج از ایران نمی‌توان رأی داد. حاضر بودم ۱۰ ساعت رانندگی کنم تا واشینگتن و رأی بدهم. این کار را حتما برای انتخابات ریاست جمهوری خواهم کرد. خواهش می‌کنم اگر حوصله کرده‌ای و این متن را تا به اینجا خوانده‌ای، کمی هم بیشتر فکر کن و بعد جان مادرت برو رأی بده.

پی‌نوشت: این جور مواقع جزء معدود دفعاتی است که دلم می‌خواست وبلاگ پرخواننده‌ای داشتم.

در بالاترین

واژه‌های رسمی

2008-03-11T21:10:00.003-04:00

یک بار که در ایران تلویزیون نگاه می‌کردم، رییس سازمان بهزیستی (در دوران خاتمی) را آورده بودند در یک برنامه. البته روز توانبخشی یا یک همچین روزی بود که پای این بنده خدا به تلویزیون رسیده بود.

در طول آن روز در شبکه‌های مختلف برنامه داشت و من هم آن روز گذری یک تکه از هر کدام را دیدم. در تمام آن برنامه‌ها مهم‌ترین تأکیدش این بود که استفاده از کلمه معلول غلط است. حالا حتی اگر آن را فارسی کنیم و بگوییم ناتوان، باز هم کمکی نکرده‌ایم. در عوض باید بگوییم مثلا ‌«توان‌جو». چون که ناتوان یک کلمه منفعل است، در صورتی که کلمه توان‌جو یک کلمه فعال است و نشان می‌دهد که آن شخص به دنبال رفع آن نقص است. بگذریم که در تمام آن برنامه‌ها به عینک‌اش اشاره کرد که من هم که عینک می‌زنم نقصی دارم که آن را باید جبران کنم.

من آن موقع از این ایده خیلی خوشم آمد. در واقع استفاده از کلمات مختلف نوع نگاه ما را به آن قشر نشان می‌دهد. آن روز آن شخص زور می‌زد که یک همچین مفهومی را جا بی‌اندازد، اما در آمریکا خیلی از این مسایل همین الآن جا افتاده است. برای همین برای بعضی از مفاهیم یک سری واژه‌های رسمی وجود دارد. این‌جا به چند تا از آن واژه‌ها اشاره می‌کنم.

در آمریکا برای اشاره به غیرآمریکایی‌هایی که بطور قانونی در آمریکا حضور دارند به ندرت از واژه «خارجی» استفاده می‌شود. در عوض از واژه بین‌المللی یا اینترنشنال استفاده می‌کنند. مثلا تقریبا همه دانشگاه‌های یک دفتر دانشجویان بین‌المللی دارند. اگر یک بازیگر یا ورزشکار غیرآمریکای در سینما یا ورزش آمریکا فعال باشد، به او بازیگر یا ورزشکار بین‌المللی می‌گویند. (در ایران هم در گفتار رسمی به یک عده که ایرانی هم هستند می‌گویند غیرخودی!)

در آمریکا استفاده از کلمه عقب‌مانده ذهنی خیلی ناخوشایند است. در عوض از عبارت به چالش کشیده شده ذهنی (Mentally Challenged) استفاده می‌کنند. این همان نگاه استفاده نکردن از واژه منفعل است.

در گفتار رسمی استفاده از کلمه سیاه‌پوست خیلی خوشایند نیست. به جای آن می‌گویند آمریکایی آفریقایی‌تبار. راستش تا به حال ندیده‌ام که به سیاه‌های غیرآمریکایی چه می‌گویند.

«توهم» زدن من از حضور علم در جامعه

2008-03-09T14:37:00.005-04:00

در مورد مطلب قبلی من نسیمک جان و آقا یا خانم ناشناس نظر داده بودند و از خنگی آمریکایی‌ها گفته بودند. ناشناس جان هم گفته بود که آمریکایی‌ که دیده با هویج فرق ندارند و من توهم زده‌ام که این تصورات را داشته‌ام.

یک اشکالی که در تلقی مهاجرهای ایرانی از جامعه میزبان وجود دارد مقایسه مع‌الفارق هست. مثلا همیشه خنگ‌ترین و بی‌سوادترین قشر جامعه میزبان را با خودشان مقایسه می‌کنند و مسلما مشخص است که چه کسی بازنده است. یعنی در واقع ناخودآگاه پایین‌ترین و بی‌سوادترین دهک جامعه میزبان را با خودشان که به احتمال خیلی زیاد از بالاترین و تحصیل‌کرده‌ترین دهک جامعه ایران هستند مقایسه می‌کنند.

مثلا این ناشناس‌ جان گفته که بیست درصد مردم آمریکا نمی‌توانند آمریکا را روی نقشه جهان پیدا کنند. حالا من اگر از شما بپرسم که چند درصد مردم ایران می‌توانند ایران را روی نقشه جهان پیدا کنند (نه اینکه ایران را روی نقشه ایران پیدا کنند) شما ممکن است بگویید خوب خیلی بیشتر! در صورتی که بطور ناخودآگاه عشایر و روستایی‌هایی که یک بار در عمرشان از در مدرسه رد نشده‌اند یا تهرانی‌هایی را که تا پنجم ابتدایی بیشتر «مغزشان نکشیده» از قلم می‌اندازید.

سوای این موضوع شما هر درصد تقریبی که بدهید کاملا بی‌اعتبار است. چون که هیچ آمارگیری در ایران برای این موضوع نشده. همین شاهد من است از رویکرد علمی در آمریکا به زندگی روزمره. در آمریکا از ریزترین رفتارهای مردم آمار موثق وجود دارد. در ایران چطور؟ شما که این درصد را از مراکز محرمانه سیاست‌گذاری آمریکا استخراج نکرده‌ای؟ این آمار همه جا موجود است. این همان حضور علم در جامعه است که مقصود من است.

یا این ناشناس عزیز گفته که دوست‌اش که لیسانس دارد فرق ولت و وات را نمی‌داند. حال سؤال من این است که آیا در جامعه‌ای که شما به عنوان باهوش‌تر از هویج می‌شناسید (و احتمالا جامعه مرجع شما ایران است) آیا هیچ لیسانسی (خصوصا در رشته‌های غیر از ادامه ریاضی و فیزیک) پیدا نمی‌کنید که فرق ولت و وات را نداند؟ و آیا به محض این که یک لیسانس دیدید که فرق ولت و وات را نمی‌دانست، مردم آن جامعه بهره هوشی‌شان اندازه هویج می‌شود؟

من خودم روشم برای مقایسه جامعه آمریکا با ایران و در واقع تنظیم کردن قضاوت‌ام با توجه به نمونه آماری کوچکم این طوری است: من می‌بینم که ایالتی که من در آن زندگی می‌کنم، از نظر رتبه‌بندی توسعه معادل مثلا لرستان ایران است. شهری هم که در آن دانشگاه رفتم، مرکز ایالت نبود و بنابراین حتی معادل مثلا خرم‌آباد هم نمی‌شود. بنابراین مثلا بروجرد را تصور کنید. البته همین‌ جا بگویم که هیچ قصد بی‌احترامی به اهالی لرستان و بروجرد ندارم. من حواسم هست که اگر این قدر خوش‌شانس بوده‌ام که نامنصفانه سهم بیشتری از پول نفت به من رسیده است، نسبت به کسان دیگری که این خوش‌اقبالی را نداشته‌اند حق هیچ گونه فخرفروشی ندارم.

حالا در این شهر ما در آمریکا من خانم پنجاه و پنج ساله‌ دیده‌ام که در دانشگاه شهر خودش که بیست و سه هزار دانشجو دارد مشغول تحصیل در مقطع فوق‌لیسانس است. حالا شما به من بگویید که در بروجرد خانم‌های پنجاه و پنج ساله مشغول چه کاری هستند.

ناشناس جان. شما اگر می‌خواهی خودت را با یک آمریکایی مقایسه کنی، اگر برای ادامه تحصیل به آمریکا آمده‌ای، نباید فراموش کنی که جزء چند درصد بالایی هوش و استعداد در ایران هستی. آن موقع مثلا باید خودت را با کسانی که در ناسا یا وال‌استریت یا جانزهاپکینز هستند مقایسه کنی. آیا باز هم می‌توانی ادعا کنی که آمریکایی‌ها هویج هستند؟!

حضور علم در فرهنگ عامه

2008-03-07T17:41:00.004-05:00

یک موضوعی که برای من خیلی جالب است این است که در آمریکا مفاهیم علمی خیلی سریع وارد فرهنگ عامه می‌شود. یک مثال می‌زنم.

حتما شما هم خواب‌آلودگی بعد از غذا خصوصا بعد از ناهار را تجربه کرده‌اید. حالا اگر در ایران با یک آدم معمولی، یا حتی تحصیل‌کرده اما غیر پزشک این را در میان بگذارید، ممکن است که بگوید خوب غذای «سنگین خورده‌ای». تلقی ما از سازوکار دستگاه‌های بدن با زمان سعدی هیچ تغییری نکرده است و به همان اندازه ساده‌انگارانه مانده. هنوز هم اگر ناخوش باشی یا «سردی»ات کرده یا «گرمی».

اما اگر همین موضوع را در آمریکا مطرح کنی، به احتمال خیلی زیاد طرف می‌گوید که حتما بخاطر سرریز قند (Sugar Rush) در خون‌ات است. وقتی که غذا مقدار زیاد کربوهیدرات داشته باشد، باعث می‌شود که گلوکز زیادی وارد خون شود. بعد بدن تو برای مبارزه با این حجم عظیم و ناخواسته قند در خون، انسولین زیادی ترشح می‌کند که باعث حس خواب‌آلودگی در فرد می‌شود. بنابراین برای ناهار باید غذایی بخوری که کربوهیدرات کمی داشته باشد.

دلیلی ندارد که با یک متخصص فیزیولوژی هم صحبت شده باشی تا چنین جوابی بشنوی. خیلی آمریکایی‌های معمولی که من دیده‌ام از این دست اطلاعات زیاد دارند.

یک مثال دیگر. الآن که تب انتخابات درون حزبی برای نامزدی رییس جمهوری آمریکا بالاست، خیلی در اخبار نتایج انتخابات ایالت‌های مختلف را پوشش می‌دهند. یک نکته‌ای که به آن اشاره می‌کنند، پیروزی‌های پی در پی یک نامزد در ایالات مختلف است. در انگلیسی به آن مومنتوم می‌گویند که معادل فارسی آن لختی می‌شود (همان اینرسی خودمان که در راهنمایی خوانده‌ایم). یعنی این که طرف سرعت گرفته و این از نظر روانی روی بقیه رأی‌دهنده‌های سایر ایالت‌ها تأثیر دارد. حالا به نظر شما اگر در اخبار ایران بگویند که فلانی دارای لختی است و شانس خیلی زیادی دارد، چند درصد جامعه متوجه می‌شوند که این یعنی چه؟ شاید عبارات عامیانه‌تری مثل این که فلانی سرعت گرفته بتواند مفهوم را حالی کند.

در ایران هم برنامه‌هایی که یک پزشک را آورده‌اند نشانده‌اند در مقابل مجری برنامه زیاد پخش می‌شود. اما چرا یافته‌های علمی وارد فرهنگ روزمره ما نمی‌شود و عادات‌مان را بر اساس آنها تغییر نمی‌دهیم؟

کارنامه کاری

2008-03-05T22:27:00.003-05:00

یک فرق عمده گرفتن پست‌های مدیریتی در ایران و آمریکا این است که در هر دو مورد باید کارنامه کاری ارایه بدهی! جمله قشنگی بود؟! در واقع این یک فرق است. چون تعریف کارنامه کاری در این دو مورد کاملا متفاوت است. در ایران کارنامه کاری یعنی این که در کجاها قبلا سمت داشته. چند تا سمت را پشت هم ردیف کنی کافی است. اما در آمریکا کارنامه کاری یعنی این که در آن سمتی که داشتی چه مشکلی را حل کردی؟ چقدر صرفه‌جویی کردی؟ چقدر کارآیی را بالا بردی؟ چقدر درآمدزایی کردی؟

یاد کارنامه کاری محرابیان وزیر صنایع فعلی افتادم وقتی که احمدی‌نژاد او را به مجلس معرفی کرده بود.

- عضو كميته اجرايي كنفرانس‌هاي مختلف در بخش‌هاي اجرايي و صنعتي از جمله همكاري‌هاي صنعت و دانشگاه(از فعالان ارتباط صنعت و دانشگاه)،ساختمان‌هاي صنعتي و بلند، سيمان و توسعه صنعت سيمان ، ترافيك ، عمران و ...
- آشنايي كامل به مباحث مختلف صنعتي ، تحقيقات پايه‌اي در صنعت و توسعه صنعتي
- كسب تجربه و آشنايي كامل به مسايل بازرگاني و امور صادرات

(منبع: ایرنا)

حالا شنیدم که همین جوان‌های بی‌آلایش ایران را تبدیل کرده‌اند به قدرت اول دنیا.

این مطلب نسیمک هم هر چند مدتی از آن گذشته، اما تا حدودی با این مبحث مرتبط است.

جیمی، تفنگ‌دار دریایی

2008-03-02T07:52:00.004-05:00

نیروی نظامی آمریکا از پنج نیرو تشکیل شده است. در میان این پنج نیرو، تفنگ‌داران دریایی (Marine Corps) سرسخت‌ترین آن‌ها هستند که تمرین‌های طاقت‌فرسایی دارند. خود آمریکایی‌ها معتقدند که تفنگ‌داران دریایی آمریکا ورزیده‌ترین و مجهزترین نیروی نظامی پیاده در تمام دنیا هستند.

حالا اگر تفنگ‌دار دریایی را با عبارت پایگاه نظامی و جزیره اوکیناوا ترکیب کنیم، حاصل می‌شود تصور آمریکایی‌های غول‌پیکر با بازوان ستبر و سبیل از بناگوش‌ در رفته که هر روز یک گوشه جزیره مشغول تعرض به دختران ۱۴ ساله ژاپنی هستند (البته آمریکایی‌ها سبیل ندارند، خودتان نسخه بدون سبیل یک آدم سبیل از بناگوش دررفته را تصور کنید).

هنگام گشت‌زنی در یوتیوب به ویدیو‌های «جیمی شی» رسیدم. جیمی یک تفنگ‌دار دریایی در پایگاه نظامی آمریکا در اوکیناوا است. جیمی هر از چند گاهی یک ویدیو از زندگی‌اش در اوکیناوا تهیه می‌کند.

در این ویدیو یک روز شنبه را به تصویر می‌کشد. بازار روزی را نشان می‌دهد که می‌گوید در هر اردوگاه یک روز در ماه تشکیل می‌شود. چون مردم می‌خواهند که داخل پایگاه را ببیند و بالاخره یک روز در ماه این اجازه را می‌یابند که وارد پایگاه شده و بازارچه‌ای راه بیاندازند. جیمی می‌گوید که این فرصت خوبی است که تفنگ‌داران و مردم جزیره با هم ارتباط برقرار کنند و یکدیگر را بهتر بشناسند.

یک روز شنبه از زندگی جیمی قسمت اول هم دارد.

گاهی در این ویدیو‌ها بقیه دوستان جیمی هم هستند. این یک نمونه‌اش که مثلا یک نمایش خنده‌دار بازی کرده‌اند.

بقیه ویدیوبلاگ جیمی را می‌توانید این‌جا پیدا کنید. من خیلی از آن‌ها را دیدم. هر کدام نکته‌ای دارد که به اطلاعات آدم اضافه می‌کند. مثلا دقت کنید که بیشتر نفرات نظامی آمریکا سیاه یا لاتینو هستند. زیرا بیشتر افراد کم‌درآمد جامعه به نیروی نظامی می‌پیوندند. برایم جالب است که چطور این‌ها اجازه دارند داخل پایگاه فیلم‌برداری کنند. ما که دوران آموزشی سربازی اجازه نداشتیم حتی دوربین عکاسی داشته باشیم.

کوزوو

2008-02-21T18:09:00.003-05:00

وقایع این روزهای کوزوو شدیدا من را به فکر فرو برده است. نه این‌که عاشق صرب‌ها باشم و اصلا سرنوشت‌شان برایم مهم باشد. چیزی که غمگین‌ام می‌کند ترس از سرنوشت مشابه برای ایران است.

چند سالی بیشتر نیست که میلاشویچ «دیکتاتور» صربستان با به خیابان ریختن مردم از قدرت پایین کشیده شد. تصاویر مردم سرمست آن روزها چیزی نیست که برای ما ایرانی‌های مارگزیده غریبه‌گی داشته باشد. هشت سال بعد غرب پاداش مردم صربستان را با به رسمیت شناختن بی‌درنگ استقلال کوزوو داد.

روزی که غرب از تکه پاره شدن ایران به وجد بیاید و استقلال کردستان و آذربایجان و خوزستان و بلوچستان و ... به رسمیت بشناسد جلوی چشم‌ام است. حالا چه بلوچستان به بدبختی کوزوو باشد و بماند، و چه ایران به درماندگی صربستان.

منجی بودن غرب همین مدلی است.

روی روال. نه روزمره!

2008-02-18T20:31:00.004-05:00

یکی از مزیت‌های زندگی در جامعه پایداری مثل آمریکا این است که به راحتی می‌توان روال زندگی را حفظ کرد. روال را به جای واژه غریب و نامأنوس روتین استفاده کرده‌ام.

از دید من زندگی روی روال با زندگی روزمره خیلی فرق دارد. در ایران که بودم و یک زندگی روزمره را تجربه می‌کردم، فرصت سر خاراندن نداشتم. احساس می‌کردم که اگر لحظه‌ای تأمل کنم از مسابقه عقب افتاده‌ام. کدام مسابقه؟ کسی چه می‌داند. زندگی‌ در ایران یک شتاب سورئالیستی داشت (بابا کلاس!). می‌دویدی، اما دنبال چه؟ هر چقدر که درآمد داشتی، احساس می‌کردی که فردا تقی به توقی می‌خورد و علی می‌ماند و حوض‌اش. پس باید بدوی. تا توان داری باید بدوی.

در اینجا اما می‌دانم که ساعت هشت صبح تا پنج بعدازظهر سر کار هستم. از ساعت پنج تا هفت در حالی که با لیلا حرف می‌زنم، شام را حاضر می‌کنم و می‌خورم. تا ساعت هفت به اندازه کافی از غذا خوردنم گذشته و می‌روم ورزشگاه. بعد از شنا حدود ساعت هشت و نیم خانه هستم. حدود چهل و پنج دقیقه گیتار را دست می‌گیرم و تمرین دمبل و دومبول می‌کنم.

بعد هم لپ‌تاپ را می‌برم روی تخت و چیزی روی آن تماشا می‌کنم تا این‌که حدود ساعت ده و نیم تا یازده خوابم می‌برد. تنها چیزی که فعلا در روال‌ نگنجانده‌ام درس خواندن صبح‌گاهی است. قصد دارم که از ساعت پنج تا هفت صبح هم برای امتحان‌های حرفه‌ای رشته‌ام درس بخوانم که خیلی برای پیشرفت شغلی‌ام مهم است.

آخر هفته‌ها هم دو روز تعطیلی کاملا در اختیار خودم است که چطور از آن لذت ببرم.

همه این‌ها در حالی است که آدم می‌داند که به اندازه کافی برای دوران پیری پس‌انداز می‌کند و از آن «مسابقه» عقب نمی‌افتد.

البته این‌جا تعادل شغل و زندگی مفهوم خیلی مهمی است. در خیلی از شغل‌ها که قاعدتا باید درآمد خیلی بیشتری داشته باشد، برقرار کردن این تعادل به این راحتی‌ها هم نیست.

(برچسب زیر را جدی نگیرید)

کتاب‌های نخوانده

2008-02-17T15:40:00.005-05:00

هومن جان از من خواسته که به گمانم درباره کتاب‌هایی که نخوانده‌ام چیزی بنویسم. ممنون هومن جان که من را قابل دانستی.

بیشتر کتاب‌هایی که من می‌خوانم معمولا کتاب‌های فنی و تخصصی است که فکر کنم ارزش اسم بردن ندارند. یکی از کتاب‌هایی که بارها شروع کردم و هیچ وقت تمام نکردم کتاب «چنین گفت زرتشت» نیچه بوده است. فهمیدن تک‌تک جملات و تحلیل آن‌ها برایم خیلی وقت‌گیر است.

«لولیتا» نوشته نوباکوف را هم که از لحظه‌ای که در ایران به مقصد آمریکا سوار هواپیما شدم در حال خواندنش هستم تا الان که حدود یک سال و نیم می‌گذرد. هر بار این قدر فاصله می‌افتد که برای یادآوری باید از اول شروع کنم.

«چشم‌هایش» بزرگ علوی هم برای من یک داستان بی‌انتها است. در دوران مدرسه و سر کلاس از یکی از دوستان قرض گرفته بودم و بعد از کلی خواهش حاضر شد که شب هم دستم بماند. اما هر چه کردم آن شب تمام نشد. دوستم هم کتاب را باید به صاحب اصلی‌اش برمی‌گرداند.

اینها را گفتم، اما کتابی که حسرت خواندن‌اش به دلم مانده و فکر کنم این آرزو را به گور ببرم مربوط به یک چیز دیگری می‌شود. پدرم چند شماره از مجموعه همیشه ماندگار «کتاب هفته» داشت. از اول تا آخر این چند شماره را بارها و بارها خوانده بودم و هر بار به اندازه قبل لذت‌اش را برده بودم. یک پاورقی داشت به نام «خون‌خواهی» که قهرمان آن یک کارآگاه با اسم کوچک میکی بود. مسلما سربزنگاه کار می‌کشد به جایی که قرار است در قسمت بعدی بخوانیم. هنوز هم که هنوز است چشم‌ام دنبال آن قسمت بعدی است.

بعدها که دوباره یاد آن افتاده بودم، امیدوار بودم که بتوانم در اینترنت ردش را بگیرم. نویسنده داستان یک آمریکایی بود به نام «دیوئی». یعنی کتاب هفته اسمش را این طوری مي‌نوشت. آن موقع‌ها اسم کوچک‌اش هم یادم بود و فکر کنم که نام کامل‌اش جان دیوئی بود. خلاصه با هزار زحمت و سعی و خطا طرز هجی کردن آن را به انگلیسی پیدا کردم. از میان تمام جستجو‌هایم تنها یک بابابزرگ آمریکایی در وبلاگش اشاره‌ای کرده بود به این نویسنده که در دوران کودکی‌اش خیلی به آن علاقه داشته. من چقدر خام بودم که انتظار داشتم بتوانم آن کتاب را از یک گوشه اینترنت دانلود کنم!

این‌ها را که نوشتم هوس کتاب‌های پرویز قاضی سعید کردم که احتمالا بیشتر در حد من است. اگر این بار گذرم به یکی از آن بساط‌های میدان انقلاب بی‌افتد و کتاب‌های جیبی قاضی سعید را هم داشته باشد، فکر کنم همه کتاب‌هایش را بخرم. قطعا سرعتم در خواندن کتاب‌های قاضی سعید خیلی بیشتر از «چنین گفت زرتشت» خواهد بود.

* * *

من هم از وبلاگ رها می‌خواهم که درباره کتاب‌های نخوانده‌اش بنویسد.

پی‌نوشت:
لیلا تحویل نگرفت و دعوت‌نامه ما کمانه کرد.

مرد خانواده!

2008-01-24T18:43:00.000-05:00

تا اطلاع ثانوی٬ کارتون فقط فمیلی گای (Family Guy). برای تماشای تمامی قسمت‌های فمیلی‌ گای می‌توانید به این سایت بروید.

فعلا این قسمت را داشته باشید که بن‌لادن در حال پیام دادن به آمریکایی‌هاست. آن تکه‌ای که می‌گوید یک نفر از دکتر نامه آورده که مریض است و نمی‌تواند عملیات انتحاری انجام بدهد٬‌ آخر خنده است.

وجود دارد!

2008-01-22T02:22:00.000-05:00

سقف ماشین کروکی را عقب داده بودیم و باد در صورت‌مان می‌پیچید. پیمان٬ جوان بیست و یک ساله‌ای که اینجا با او آشنا شده‌ام٬ رانندگی می‌کرد و یاشار هم روی صندلی عقب نشسته بود. بیشتر از پانزده سال بود که یاشار را ندیده بودم و حتی به ندرت به یادش می‌افتادم. نمی‌دانم سروکله‌اش از کجا پیدا شده بود!

با سرعت در حال حرکت بودیم که به دره‌ای وسیع که شهر را به دو بخش تقسیم می‌کند رسیدیم. جاده توسط پلی به ارتفاع حدود پنجاه متر روی دره امتداد دارد و پس از یک پیچ نسبتا تند و طولانی هوا را می‌شکافد و به آن سوی شهر منتهی می‌شود.

به این نکته مهم تا به حال دقت نکرده بودم؛ چرا پلی در این ارتفاع و با این پیچ تند٬ در دو طرف جاده نرده محافظ ندارد؟ نگرانی در وجودم دوید و احساس کردم چیزی در قفسه سینه‌ام پایین ریخت. در دلم امیدوار بودم که پیمان خامی نکند و سرعتش را کم کند. اما آن چه که نباید اتفاق می‌افتاد٬ افتاد: «جاده پیچید و ما نپیچیدیم!»

ماشین شیرجه‌وار و با سرعت از روی پل جدا شد. افقی که در جلوی چشمان‌مان بود٬ جایش را به ته دره داده بود که با شتاب ما را به طرف خود می‌کشید. از صندلی خودم به بیرون پرتاب شده بودم و با سر به طرف زمین می‌رفتم. «آن لحظه» رسیده بود! هجوم افکار آخرین دم زندگی را تجربه می‌کردم. مطمئن بودم که گریزی نیست. تنها چند ثانیه دیگر فرصت داشتم. رسوبات سال‌ها تعالیم مذهبی در ذهنم غلیان ‌کرد. در حالی که خودم هم متعجب شده بودم فریاد زدم «خدایا مرا ببخش»! و سپس برخورد.

انتظار داشتم که ناگهان همه جا تاریک شود. چشمم نبیند٬ گوشم نشنود و چیزی را لمس نکنم. در لحظه برخورد دردی حس نکردم٬ اما هنوز چشمم می‌دید و گوشم می‌شنوید: سقوط با همان شتاب و بدون خللی ادامه داشت٬ این بار اما در فضای لایتناهی. گویی که کف زمین تنها قشایی لمس‌ناشدنی بود بین دنیای زندگان و اینجا. محیط اطرافم تاریک بود و رگه‌های باریک و کش‌آمده نور در اطرافم سقوط را هراس‌انگیزتر می‌کرد.

با خودم گفتم: «تمام شد! همه دغدغه‌ها گذشت.» احساس فراغت پس از مرگ که تصورش را کرده بودم و مدت‌ها انتظارش را داشتم به سراغم آمد. نگرانی‌های چند لحظه قبل دیگر بی‌مورد بود. زندگی‌ای نبود که نگران آینده‌اش باشم!

ثانیه‌ای بعد اما هراس سقوط دوباره مرا به خود آورد. ناگهان واقعیت تلخ چشمانم را باز کرد. با عصبانیت لعنتی فرستادم و زیر لب نالیدم: «گندش بزنند! پس اون دنیا وجود داره!»

لحظه‌‌ای فکر کردم که شاید خواب هستم. همیشه که از این دست خواب‌ها می‌دیدم درست لحظه پیش از برخورد از خواب می‌پریدم. اما این بار آن لحظه را رد کرده بودم: اینجا «آن دنیا» بود. در حال سقوط دستانم را دیوانه‌وار در مقابلم حرکت دادم و سعی کردم پرده‌های خواب را از جلوی چشمانم بدرم و بیدار شوم. پریشان با خودم تکرار کردم: «بیدار شو! بیدار شو!» اما این بار فرق می‌کرد. ناخوشایندی حس سقوط٬‌ تلخی ماجرا را بیشتر می‌کرد: خواب نبودم!

قرار بود که پس از مرگ فراغت باشد. پس این سقوط چیست؟ تشویش سرانجام نامعلوم این سقوط که حتی از دغدغه‌های زندگی هم بدتر است! تا کی این سقوط ادامه دارد؟ آن پایین چه چیزی انتظارم را می‌کشد؟ نکند که این دنیا تا ابد همین باشد! نکند قاعده این دنیا این است که مردم نوزاد به دنیا نمی‌آیند٬ و زندگی‌شان تنها سقوط باشد.

محیط اطرافم نورانی‌تر می‌شد. چیزی در شرف اتفاق افتادن بود. در لحظه‌ای غیرمنتظره با کف زمین برخورد کردم٬ بدون هیچ دردی. سقوط تمام شده بود. در محوطه‌ای که چهار طرف آن توسط ساختمانی چند طبقه محصور شده بود روی زمین پهن شده بودم.

نگاهم را از روی زمین برداشتم و مردد سرپا ایستادم. به اطراف نگاه کردم. طبقات ساختمانی که دوره‌ام کرده بود پنجره‌های پیوسته‌ای داشت که دور تا دور ادامه می‌یافت. در طبقات ساختمان افرادی بودند که در امتداد پنجره‌ها بی‌هدف٬ اما با عجله و با جنب و جوش٬ در حال طوافی بی‌روح دور تا دور محوطه بودند. اشیاء متفرقه‌ای را که اطرافم و روی زمین پراکنده شده بود از نظر گذراندم و نگاهم روی یک قوطی بزرگ و بازشده خیارشور ثابت ماند.

ناگهان توجه‌ام به مقابلم معطوف شد. یاشار در مقابلم ظاهر شده بود. انگشت اشاره‌اش را به سوی من نشانه ‌رفته بود و تهدید‌آمیز و عصبانی به طرفم می‌آمد. گویی که مرا مقصر تمام این ماجرا بداند.

چند قدمی مانده بود به من برسد که ناگهان گویی نورانی و مشعشع از رگه‌های جرقه‌وار جایش را گرفت. لحظه‌ای بعد گوی نورانی جایش را به فرد ناشناش دیگری داده بود که بی‌خبر از ماجرا ظاهر شده بود.

فکری تمسخر‌آمیز از ذهنم عبور کرد. ماجرا مضحک‌تر از آن بود که بتوان باور کرد! با خودم گفتم: این یک «باگ» است! پوزخندی زدم و ناباورانه ادامه دادم: این دنیا یک «باگ» بزرگ است! اصلا قرار نبوده که چنین دنیایی وجود داشته باشد! اصلا قرار نبوده که آدم‌ها بمیرند! این اشياء روی زمین را ببین. احتمالا همان چیزهایی است که همیشه فکر می‌کردیم چرا یک دفعه غیب شده‌اند. در حالی که این یک باگ بوده و همه ناخواسته از اینجا سر درمی‌آوردند. وقتی خدا دنیا را می‌آفرید٬ اصلا قصدش را نداشت که انسان‌ها فناپذیر باشند. اما این باگ از دست‌اش در رفته است!

در حالی که با خود کلنجار می‌رفتم که تا کی باید در یک دنیای بی‌در و پیکر باگ‌دار دور تا دور طبقات بگردم٬‌ چشمانم را باز کردم: خواب دیده بودم!

* *‌ *

این خواب را پریشب دیدم. نوشتم که یادم نرود. آخر این تنها باری بود که «آن لحظه» را رد کرده بودم.

ما و آنها

2008-01-19T07:37:00.000-05:00

من از وقتی که آمریکا آمده‌ام٬ جهان‌بینی‌ام نسبت به غرب تغییرات بینیادین داشته است. واقعا دیوار اختلاف فرهنگی و تاریخی بین منطقه ما و غرب آن قدر ضخیم است که گمان نمی‌کنم به این زودی ترک بردارد.

برای غرب همیشه ما «آنها» بوده‌ایم. ظاهرا اصطلاح جامعه‌شناسی‌اش «دیگران» است. یعنی کسانی که هیچ وقت از ما نخواهند شد. این را به وضوح در زندگی روزمره‌شان می‌بینی.

وقتی که ملکه انگلیس به آمریکا سر می‌زند٬ همه مشتاق هستند و طوری از او پذیرایی می‌شود که انگار می‌توانست ملکه خودشان باشد. تنها دلیلی که او را ملکه خودشان نمی‌دانند برای این است که خوب اینها نظام سیاسی‌ای دارند که از همه جهان سر است٬ وگرنه چیز مشکل‌داری در ملکه نمی‌بینند. دقیقا با او مثل ملکه پدران‌شان رفتار می‌کنند. این قرابت فرهنگی‌شان آن‌قدر زیاد است که کسی اهمیتی نمی‌دهد آمریکا مستعره استثمار شده انگلیس بوده. ملکه از خود است!

اما از آن طرف وقتی که شاه سعودی‌ها می‌آید٬ دقیقا رفتارشان طوری است که انگار رییس دسته راهزنان را آورده‌ایم در خانه. باید طوری از او پذیرایی کنیم که یا بهتر بتوانیم بچاپیم‌شان٬ یا این که کمتر به ما آسیب برسانند. حتی به نظر من زمانی که شاه ایران به آمریکا می‌آمد و آن همه مورد استقبال قرار می‌گرفت٬ چیزی بیشتر از این نبود.

این را هم روشن کنم که من معتقدم زندگی مسالمت‌آمیز ما با غرب نه تنها ممکن بلکه کاملا در دسترس و مفید است و ما باید به آن سمت حرکت کنیم. اما هر چه که زور برنیم٬ نهایتا همسایه‌های خوبی خواهیم بود٬ اما هیچ وقت برادر نمی‌شویم! البته همین هم کافی است٬ اما هیچ وقت آمریکا خیر ما را نخواهد خواست٬ مگر آنکه خیر خودش در آن باشد.

باز هم تب شروع کار جدید

2008-01-16T17:38:00.000-05:00

بعضی از این آمریکایی‌ها طوری رفتار می‌کنند که انگار نمی‌دانند رییس جمهور ما احمدی‌نژاد است. طوری رفتار می‌کنند که آدم خودش را گم کند. رییس رییسم که یکی از معاون‌های ارشد مدیر عامل است و در استخدام من خیلی نقش مهمی داشت٬ آمده بود دم اتاقک من که به من خوش‌آمد بگوید. معذرت‌خواهی کرد که دیروز سر ناهار نبود. آخر سر هم گفت که خیلی خوب شد که آمدی. آمدن تو باعث می‌شود که بی‌نظمی مارک را جبران کنی. مارک همان رییس من است!

ببخشید که خیلی روزمره و بی‌ثمر می‌نویسم. سعی می‌کنم بزودی شروع کنم به مفید نوشتن که موقع سر زدن به اینجا وقت‌تان تلف نشده باشد.

اولین روز کاری

2008-01-15T22:46:00.000-05:00

رییس‌ام همان رییس دوران کارآموزی است. آدم جالبی است. از بابت رییس و همکاران شانس آورده‌ام. کل صبح بیشتر به مرور کارهایی که باید بکنیم گذشت. توضیحات بیشتری درباره نحوه ارتقاء شغلی ‌داد.

به افتخار عضو تازه٬ همراه حدود ده نفر از همکاران برای ناهار به یک رستوران مکزیکی رفتیم. مارک تحویل گرفت و صورت‌حساب مرا پرداخت کرد.

بعد از ظهر هم به همراه مارک به تک‌‌تک اتاقک‌های همکاران سرکشی کردیم و مثلا آشنا شدیم. هر کدام سعی می‌کردند با کمی گپ دوستانه به قول خودشان یخ جمع را بشکنند.

هر موقع که با آمریکایی‌ها گرم می‌گیرم٬ در دلم احساس عذاب وجدان می‌کنم که پرچم‌شان را آتش می‌زنیم و به کشورشان فحش می‌دهیم. تازه رییس‌جمهورمان هم محو شدن کشورشان را وعده الهی می‌داند که دیر و زود دارد٬ اما سوخت و سوز ندارد!

شهر جدید٬‌ خانه جدید

2008-01-15T03:44:00.000-05:00

ساعت ۲:۳۰ دقیقه صبح است. ساعت ۸:۳۰ در لابی شرکت قرار دارم. اولین روز کاری‌ام به عنوان کارمند تمام وقت است. بی‌خوابی به سرم زده است. از روی نگرانی نیست. چون این همان شرکتی است که چند ماهی در آن کارآموزی کرده‌ام.

فکر کنم بخاطر خانه جدید باشد. رسما خانه خالی است. در ایران جوان‌ها خیلی در کف خانه خالی به سر می‌بردند. اما من از همین جا اعلام می‌کنم که زندگی در خانه خالی هیچ لطفی ندارد. فعلا مجبورم تا وقتی که وسایل زندگی تهیه کنم روی موکت بخوابم. قصد دارم به این همیشه موقتی زندگی کردن پایانی بدهم و شروع کنم به وسایل خانه خریدن. گور پدر اسباب‌کشی! دم را دریاب!

در این بی‌خوابی نیمه شب٬ برای اولین بار گذرم به وبلاگ غلامرضا تختی افتاده. ظاهرا نوه جهان‌پهلوان است. همه بایگانی وبلاگش را خواندم. البته به نظر می‌رسد که وبلاگ خیلی معروفی باشد. مشکل اینجاست که من از نظر وبلاگی خیلی گول هستم. آخرین وبلاگی که نیمه‌شب کشف کردم و از اول تا آخرش را یک جا خواندم وبلاگ حبه بود.

استدلال پژوهشگرانه

2007-12-29T14:58:00.000-05:00

مبلغان مذهبی زیادی در تلویزیون اینجا برنامه دارند. خیلی از برنامه‌ها مانند آگهی‌های بازرگانی با خرج خود بنگاه‌های تبلیغ مذهبی روی آنتن می‌روند. سودآوری‌شان هم از آن جهت است که از بینندگان می‌خواهند که عضو این کلیسا‌ها بشوند و «عشریه» بپردازند (عشریه یک دهم درآمد فرد است که به کلیسا می‌پردازد. چیزی شبیه خمس خودمان، اما عشریه به کل درآمد تعلق می‌گیرد و نه مازاد سالیانه)

من هم هر موقع که برنامه سرگرمی مناسبی پیدا نکنم، گاهی به این دست برنامه‌ها نگاه می‌کنم. اول این که برای شناخت بیشتر از فرهنگ‌شان و بنیان‌های عقیدتی‌شان خیلی مهم است. دوم این که معمولا این آدم‌ها خیلی انگلیسی قشنگی صحبت می‌کنند و سعی می‌کنم چند کلمه‌ای و جمله‌ای حفظ کنم برای روز مبادا.

یکی از مبلغان مذهبی که «رویکرد پژوهشی» به عهد قدیم و جدید دارد، ملیسا اسکات است. فکر کنم یک ساعت طول می‌کشد که یک جمله را تفسیر کند. جمله را از نسخه‌های عبری و آرامی و یونانی نقل می‌کند. سعی می‌کند کلمه به کلمه ریشه‌یابی کند و در واقع خودش را خفه کرده که رویکردی پژوهشی به کتاب مقدس داشته باشد.

دیشب در حال و هوای بی‌خوابی ناشی از بیماری، برنامه این خانم را تماشا می‌کردم. درباره ماجرای نوح بحث می‌کرد. می‌گفت که در یک برنامه مستند دیده است که می‌گویند طوفان نوح عالم‌گیر نبوده و اگر هم چنین چیزی بوده باشد، یک سیل محلی بوده است. اگر از دانشمندان زمین‌شناسی بپرسی دلیل‌هایشان را هم ردیف می‌کنند که به دلیل فلان و فلان و فلان نمي‌توانسته عالم‌گیر باشد. (من این مستند را در کانال دیسکاوری دیده‌ام)

خانم ملیسا اسکات اما اضافه کرد که به نظر من البته طوفان عالم‌گیر بوده است. چون اگر طوفان عالم‌گیر نبود، خدا هیچ‌وقت به نوح نمی‌گفت که در طول ۱۰۰ سال کشتی بساز. بلکه می‌گفت دست خانواده‌ات را بگیر و تا جایی که می‌توانی به سمت غرب برو تا از سیل در امان بمانی. (تشویق حضار)

و این دانش‌نامه آزاد

2007-12-20T16:56:00.001-05:00

همه این را می‌دانند که شب امتحان شب ایده‌پردازی است. هزار کار جالب به ذهنت می‌رسد که انجام بدهی. به هزار در می‌زنی که هر طور شده از زیر درس خواندن در بروی.

فصل امتحانات می‌گذرد و موقع تعطیلات هر چه زور می‌زنی هیچ کدام از آن کارهای جالب به ذهنت نمی‌رسد. اما من که امروز حسابی حوصله‌ام سر رفته بود٬ یادم آمد که موقع امتحانات هوس کرده بودم یک برنامه برای بازی حکم بنویسم.

من روزانه حداقل یک ساعت در ویکی‌پدیای انگلیسی می‌گذارنم. گاهی شده که تا پنج شش ساعت هم در یک روز در ویکی‌پدیا از صفحه‌ای به صفحه دیگر ول گشته‌ام. اما برای مطمئن شدن از قوانین بازی حکم٬ این اولین باری بود که به ویکی‌پدیای فارسی٬ این دانش‌نامه آزاد٬ سر می‌زدم. نثر ویکی‌پدیای فارسی هم پدیده‌ای است:

اگر کسی در دستش ورقی از خال زمینه بدارد حق آمدن ورقی از خال دیگر نمی‌دارد و باید ورقی با همان خال زمینه بازی کند. اگر ورقی با خالِ آنِ زمینه ندارد، هر ورق دیگری تواند آمدن. اگر خال زمینه حکم نباشد، هر ورقی از هر خالی جز خال حکم ارزشی کم‌تر از ورق زمینه می‌دارد.

(منبع)

به چشم به هم زدنی...

2007-12-15T22:21:00.001-05:00

می‌دانستم به چشم به هم زدنی می‌گذرد. یک سال و چهار ماه پیش که برای اولین بار در محوطه دانشگاه قدم می‌زدم و همه چیز برایم جدید بود٬ به خودم می‌گفتم که به یک چشم به هم زدن روزی می‌رسد که کارت اینجا تمام شده و باید بگویی خداحافظ.

اما یک چیز را فکرش را نمی‌کردم. آن هم این که این قدر با این همکلاسی‌های آمریکایی گرم بگیرم که خداحافظی کردن ازشان این قدر سخت باشد. این هفته آخر دانه دانه امتحان‌هایشان تمام می‌شد و خداحافظی می‌کردند و برای تعطیلات کریسمس به خانه‌شان برمی‌گشتند. اما وقتی که در ترم جدید برمی‌گردند من اینجا نخواهم بود.

درسم تمام شد. یک فوق‌لیسانس دیگر هم رفت داخل پرونده. بزودی در یک شرکت بیمه بزرگ مشغول به کار می‌شوم. اگر اجازه کارم به موقع برسد از ۱۵ ژانویه شروع می‌کنم. حداقل یک ماهی فرصت هست که کمی فشار این روزهای آخر را از تن و ذهن بیرون کنم. تمام کردن درسم در سه ترم باعث شده بود که این هفته‌های آخر خیلی تحت فشار باشم.

در ضمن نزدیک بود که پرچم پرافتخار جمهوری اسلامی را در قلب شیطان بزرگ به اهتزاز در بیاورم که جاخالی دادم و به خیر گذشت. دفتر دانشجویان غیرآمریکایی بدلیل این‌که معدلم ۴ شده بود برایم یک حمایل پرچم ایران (با همان یک دنیا معنی وسطش) تهیه کرده بود که موقع رژه فارغ‌التحصیلی روی دوشم بیاندازم. اما از آن‌جا که من خیلی چشم و دل سیر هستم و این افتخارها که برای ما عددی نیست٬ اساسا در مراسم فارغ‌التحصیلی شرکت نکردم.

با کمال شرمندگی

2007-11-18T13:07:00.000-05:00

متأسفانه علیرغم میل باطنی٬ پروژه آمریکاییزه شدن ما هم کلید خورد. چای یخ با طعم تمشک می‌خورم. فوتبال آمریکایی تماشا می‌کنم و به اندازه قبل احمقانه به نظرم نمی‌رسد. وقتی که چیزی می‌شمرم٬‌ در دلم هم به انگلیسی می‌شمرم. فکر کنم کار تمام است!

در ضمن الان متوجه شدم که بیشتر از بیست روز است که چیزی ننوشته‌ام. سرم شلوغ است. هفته‌های آخر ترم آخر است.

سوتی در لباس‌شویی

2007-10-29T00:15:00.000-04:00

این‌‌جا وقتی که آپارتمان اجاره می‌کنی٬ در بیشتر مواقع یخچال و اجاق جزو وسایل خود خانه است و نیازی نیست که یخچال و اجاق را از این خانه به آن خانه بکشی. اما لباس‌شویی و لباس‌خشک‌کنی در تعداد کمتری از آپارتمان‌ها روی خانه است که خوب اجاره آن خانه‌ها هم بیشتر است. برای همین بیشتر مردم از مغازه‌های لباس‌شویی استفاده می‌کنند که در آن خودت لباس‌ را در ماشین‌های سکه‌ای می‌گذاری. این هم منحصر به قشر دانشجو و خانه‌بدوش نیست. حتی خانوارهایی که سال‌هاست در خانه خودشان زندگی می‌کنند هم ممکن است از همین خدمات استفاده کنند.

امشب برای شستن لباس به اتاق لباس‌شویی مجتمع‌مان رفته بودم. بعد از یک نگاه سرسری به داخل ماشین لباس‌شویی٬ کیسه‌ لباس‌های نشسته را یک‌جا توی ماشین خالی کردم٬ بر خلاف همیشه که دانه دانه آنها را داخل ماشین می‌گذارم. خلاصه بعد از نیم‌ساعت برگشتم که لباس‌ها را داخل لباس‌خشک‌کن بریزم. به محض این‌که در ماشین را باز کردم٬ فکر کردم که ماشین را اشتباهی گرفته‌ام. اولین چیزی که به چشمم خورد یک چیز بندی سیاه بود. فکر کردم یکی از لباس‌های خودم در ماشین پاره شده. اما وقتی آن را برداشتم دیدم که یک شـورت زنانه بندی است٬ چیزی شبیه این. ظاهرا نفر قبلی آن را در ماشین جا گذاشته بود و من متوجه نشده بودم.

لباس‌هایم را داخل لباس‌خشک‌کنی ریختم. لباس مشکوک را هم برداشتم که روی میز وسط اتاق بگذارم شاید که صاحب‌اش هنوز بخواهدش. قطعه لباس مورد نظر را از بندش دو انگشتی گرفته بودم و هنوز روی میز نیانداخته بودم که مردی وارد اتاق شد و من را دید که در ظاهر در حال بررسی یک شـورت زنانه بندی هستم! یک هو متوجه شدم که چه فکری ممکن است بکند و دست‌پاچه لباس را روی میز انداختم! چند لحظه‌ای نگاه‌اش روی صورتم ماند و بعد بی‌تفاوت خودش را به بی‌اعتنایی زد. واقعا لحظه بدی بود!

پیوندهای روزانه

2007-10-23T18:12:00.000-04:00

بایگانی

تهران عقب‌‌تر از کرمانشاه

عکس‌برداری از پارادوکس

فیلمی از خرافات مذهبی در ایران

پیوند‌های روزانه

2007-10-22T12:07:00.000-04:00

بایگانی

زندگی ماشینی فقیرانه

انواع مدل موهای Fashen ممنوع

گارفیلد (۶)

2007-10-21T11:49:00.000-04:00

لاریجانی هم که استعفا داده شد. دل‌مان خوش بود که افسار را دست کسی داده‌اند که راست را از چپ تشخیص می‌دهد.

پیوندهای روزانه

2007-10-19T12:43:00.000-04:00

آثار هنری با نوار چسب

2007-10-16T12:49:00.000-04:00

بایگانی

امتحان چندگزینه‌ای به سبک اسمز

آن عکس

این عکس

پوست‌اندازی

2007-10-15T23:04:00.000-04:00

مدتی بود که قصد داشتم برای یک سالگی این وبلاگ یک پوسته جدید طراحی کنم. از چند روز قبل طراحی پوسته جدید را شروع کردم و امروز به نتیجه رسید. با خودم فکر کردم که خواننده‌‌های اینجا چه گناهی کرده‌اند که باید چند هفته بیشتر پوسته قبلی را تحمل کنند. برای همین تصمیم گرفتم زودتر از تولد یک‌سالگی پوست‌اندازی را اجرا کنم.

در پوسته قبلی برای سبک شدن انتقال فایل‌ها تقریبا از هیچ تصویری استفاده نکرده بودم و به غیر از چند آیکون خیلی کوچک٬ بقیه پوسته کاملا با کدهای HTML ساخته شده بود. برای همین خیلی خام به نظر می‌رسید.

در پوسته جدید اما از فایل‌های تصویری برای پس‌زمینه‌ها استفاده کرده‌ام. در طراحی این پوسته قصدم این بوده که رنگ‌بندی کاملا خنثایی داشته باشد. نه خیلی تیره٬ نه خیلی گل‌منگلی. حالا این که چقدر موفق بوده‌ام قضاوتش با شما.

چند امکان جدید هم اضافه کرده‌ام که چون قبلا در وبلاگم نبوده است٬ شاید تا مدتی پوسته آن قسمت‌ها مشکلاتی داشته باشد. در ضمن از این به بعد بخش نظرات را هم باز می‌گذارم. از کسانی که قبلا می‌خواستند نظر بگذارند و به جای آن مجبور شدند به زحمت بی‌افتند و ای‌میل بزنند هم تشکر می‌کنم.

برای حفظ خاطره پوسته قبلی٬ مقایسه یک صفحه یکسان را در پوسته قبلی و جدید این‌جا می‌گذارم.

قانون صفرم ترموستاتیک

2007-10-11T01:54:00.000-04:00

قانون صفرم ترموستاتیک بیان می‌کند که اگر فردی در طول دوران تحصیل فقط شب امتحان درس می‌خوانده٬ در دوران تدریس هم همان شب امتحان سؤال‌ها را طراحی می‌کند.

گارفیلد (۵)

2007-10-10T10:23:00.000-04:00

محبوبیت زیاد هم یک جور دردسر است.

راستی می‌گویند که در دانشگاه تهران برای یک نفر که رفته بود نیویورک خیلی دل‌شان تنگ شده بود.

شهروندان مسؤول

2007-10-06T18:32:00.000-04:00

از میان تمام تبلیغاتی که در تمام شبکه‌ها پخش می‌شود٬ این یکی تبلیغ مورد علاقه من است:

این تبلیغ را دوست دارم برای مردمی که در آن بی‌چشم‌داشت و مسؤولانه به کمک هم‌دیگر می‌روند. کسی که شاهد حرکت مسؤولانه است٬ آن را می‌آموزد و با عملش به یک شهروند دیگر می‌آموزاند و زنجیره شهروندان مسؤول ادامه می‌یابد. زتی که در آخر شاهد یک حلقه دیگر از زنجیره است٬ نمی‌داند که خودش آغازگر این زنجیره بوده است.

می‌توانیم تأثیرگذار باشیم. به شرط این که منتظر نباشیم که آخرین حلقه زنجیره باشیم.

تعهدگیری از همسر در آمریکا

2007-10-03T12:09:00.000-04:00

خودتان را آماده کنید که ترکیبی از احساسات متناقض را تجربه کنید. بعد از خواندن این مطلب٬ نمی‌دانید که باید بخندید٬ یا اینکه باید برای درماندگی زنی غصه‌دار شوید. باید از این که در آمریکا هم از این اتفاقات می‌افتد احساس بدی داشته باشید٬ یا این که خوشحال شوید و فکر کنید پس ایران خودمان خیلی هم عقب‌مانده‌تر از آمریکا نیست.

این متن تعهدنامه‌ای واقعی [PDF] است که یک مرد که ظاهرا مبلغ مذهبی هم هست از زن‌اش گرفته است٬ و در کمال تعجب آن را در ایالت آلاباما ثبت رسمی هم کرده است! چیزهای دیگری که مشخص است این است که متن تعهدنامه توسط خود حضرت آقا در ۳۱ بند تنظیم شده و زن بیچاره باید آن را امضا می‌کرده است.

پیشنهاد می‌کنم که خودتان کل تعهدنامه را بخوانید تا عمق فاجعه را درک کنید. دامنه تعهد‌ها از پخت و پز و تمیزکاری خانه گرفته تا اختیار بستری کردن زن در بیمارسان روانی و ... کلا هر چه که به ذهن حضرت آقا می‌رسیده. من فقط ترجمه چند بند آن را برای نمونه این جا می‌آورم.

من ایوت مک‌نیل با موارد زیر موافقت می‌کنم:
...
۲. من ایوت مک‌نیل موافقت می‌کنم که ماشین فورد اکسپلورر متعلق به سدریک مک‌نیل است و آن را همیشه تمیز نگه دارم و در تمام مواقع راننده آن سدریک مک‌نیل باشد.
...
۴. من ایوت مک‌نیل موافقت می‌کنم که همراه شوهرم سدریک مک‌نیل در کلیسا ... حاضر شوم.

۵. من ایوت مک‌نیل موافقت می‌کنم که آن گونه که مناسب همسر یک مبلغ مذهبی است رفتار کنم.
...
۷. من ایوت مک‌نیل موافقت می‌کنم که تمام دست‌مزدها٬ هدایا٬ مبالغ اهدایی و امثالهم را به شوهرم٬ سدریک مک‌نیل بدهم تا آن گونه که مناسب می‌بیند توزیع کند.
...
۹. من ایوت مک‌نیل موافقت می‌کنم که با هیچ کدام از پزشکان شوهرم مراوده‌ای نداشته باشم و به دادگاه نروم و سعی نکنم که وی را برای مشکلات روانی به بیمارستان بفرستم٬ اسم شوهرم سدریک مک‌نیل است.
...
۱۱. من ایوت مک‌نیل موافقت می‌کنم که سعی نکنم شوهرم دستگیر شود یا با مأمورین قانون بر علیه شوهرم سدریک مک‌نیل تماس نگیرم و برای زندگی شوهرم دردسر بیشتری ایجاد نکنم.
...
۲۵. من ایوت مک‌نیل موافقت می‌کنم که به هیچ کلوپ شبانه‌ای نروم٬ کاری نکنم که از آن تفسیر رقص استریپ بشود یا رفتاری نکنم که از آن تفسیر روسـپی‌گری بشود. شوهرم سدریک مک‌نیل تعیین می‌کند که چه چیزی رقص استریپ یا روسـپی‌گری است.
...
۲۸. من ایوت مک‌نیل موافقت می‌کنم که شوهرم سدریک مک‌نیل برای من تقاضای درمان پزشکی کند٬ چه روانی٬ چه شیمیایی و چه فیزیکی باشد٬ و من به شوهرم اختیار تام می‌دهم که هر تصمیمی درباره آن چه که برای من بهتر است بگیرد٬ چون که شوهرم واقعا من را دوست دارد.
...
ممکن است بند‌های بیشتری بعدا اضافه شود.

ایوت مک‌نیل
اینجا را امضا کن

اگر خواندن دست خط حضرت آقا از روی فایل پی‌دی‌اف برای‌تان سخت است٬ می‌توانید متن پیاده شده آن را همین‌ جا ببینید.

Date 9-22-06
The Agreement Between Cedric & Yvette McNeal

I Yvette McNeal agree to the following.
I agree to only clean our home, 2601 5th St NE B’ham, Ala 35215 in a manner thats is acceptable to Cedric McNeal.
2. I Yvette McNeal agree that the Ford Explorer belong to Cedric McNeal and that I will keep it clean all the time and that the driver of it will Cedric McNeal at all time.
3. I Yvette McNeal agree to only work at jobs that Cedric McNeal approval of at all time.
4. I Yvette McNeal agree to attend Church with my husband Cedric McNeal at New Beginning Covenant House at his discretion.
5. I Yvette McNeal agree to conduct myself in a manner fitting a minister wife.
6. I Yvette McNeal agree that I will not communicate with none of my past associates as of right now.
7. I Yvette McNeal agree to contribute all wages, gift, donation, contribution and the like to my husband, Cedric McNeal to be distribute as he see fit.
8. I Yvette McNeal agree to honor my marriage vows and covenant that I made between God and my husband Cedric McNeal.
9. I Yvette McNeal agree not to communicate with any of my husband phyicians and not go to any courts and try to get him commit to any hospital about his mental capacity my husband name is Cedric McNeal.
10. I Yvette McNeal agree not to attend the Guiding Light Church for any functions, of services, fellowships and to move my membership to the New Beginning Covenant House.
11. I Yvette McNeal agree that I will not cause no further trouble in my husband life by trying to have him arrested & calling any law enforcement agency on my husband Cedric McNeal.
12. I Yvette McNeal agree that only Reggie McNeal can stay at 2601 5th St NE B’ham, Ala 35215 this is my only child that I want. Staying with me & my husband Cedric McNeal.
13. I Yvette McNeal agree that Rafael and Gabrielle can never stay with me and my husband Cedric McNeal or visit at 2601 5th St B’ham, Ala 35215.
14. I Yvette McNeal agree that I will encourage my husband Cedric McNeal about good things and that I will be kind, nice and have the God kind of love for him the Agape love and that I will respect my husband Cedric and show him affections due him because he is my husband Cedric McNeal.
15. I Yvette McNeal agree not to abuse my husband Cedric McNeal never again.
16. I Yvette McNeal agree not to discuss any of our personal life with anyone unless she and her husband Cedric McNeal both agree to it.
17. I Yvette McNeal agree to cook and prepare meal at home that she and her husband Cedric McNeal both can enjoy with love and also to wash and due the laundry only at 2601 5th St NE B’ham, Ala 35215.
18. I Yvette McNeal agree that I will resign from Trinity hospital and also resign from Pricenton Baptist Hospital forever. And that I will never work in the Baptist Health System also never work any shift nights and that I will be content being a house wife.
19. I Yvette McNeal agree to stop telling lies to my husband Cedric McNeal and will be honest with him always.
20. I Yvette McNeal agree to obey the words of God Almighty and the Ten Commandments that God has in the Bible and also Commandments that Jesus gave.
21. I Yvette McNeal agree to spending quality time with my husband Cedric McNeal in devotion to the Bible at home. And also spend time in prayer with my husband Cedric McNeal at home the address is 2601 5th St NE B’ham, Ala 35215.
22. I Yvette McNeal agree that I will give my life to Jesus Christ and make him Lord & Savior also that I will repent of all my sins. And that I will turn from darkness to Light and from the power of Satan to God Almighty forever.
23. I Yvette McNeal agree not to involved myself in any devil worship or any of the occult.
24. I Yvette McNeal agree not to use the internet for any communication or for any affairs period. Without my husband Cedric McNeal permission.
25. I Yvette McNeal agree not to go to any night club or participate in any actitiy that could be interpreted as strip dancing or behavior that could be interpred as prostition. My husband Cedric McNeal shall determine what is and what is not strip dancing or prostition.
26. I Yvette McNeal agree to honor my husband Cedric McNeal with the agape kind of love, respect, kindness, sweetness, conderation, long suffering, peacefulness, meekness, gentleness, joyfulness, self control. These are the quality that I Yvette McNeal will display with my husband Cedric at all times.
27. I Yvette McNeal agree to not use foul filthy language or any type of profanity when speaking or talking to my husband Cedric McNeal ever again.
28. I Yvette McNeal agree to let my husband Cedric McNeal seek any medical help for me whether it be mental or chemical or physical help that I need my husband has complete authority to make any decision about whats best for me because my husband truly love me.
29. I Yvette McNeal agree to spend her time and life with her husband Cedric McNeal in making there marriage the best that it can be.
30. I Yvette McNeal agree that me and my husband Cedric McNeal will do all of our shopping together weather its grocery of any other kind of shopping including buying clothes or going in and department store to purchase any items.
31. I Yvette McNeal agree that I will live a holy, pure, clean life before God Almighty the Creator of the Universe that will be decide by my husband Cedric McNeal. I Yvette McNeal want my destination to be Heaven and I want Eternal Life not Hell or the Lake of Fire.

Subject to any add clauses

Yvette McNeal
Sign here

Notary Public State of Alabama at Large
My Commission Expires: Sept 9, 2008
Bonded Thru Notary Public Underwriters
Vanessa Bisher
9-24-06

Jefferson County, Alabama
09/25/2006 12:29:49 PM AGREE
Fee - $19.50

چرایی برتری غرب!

2007-10-02T12:15:00.001-04:00

این جمله را از هانتینگتن، جامعه‌شناس برجسته آمریکایی و نظریه پرداز برخورد تمدن‌ها، هیچ‌گاه از یاد نبرید. خصوصا برای وقتی که بعضی‌ها قدقد زیادی کردند لازم است:

چیره شدن غرب بر جهان به خاطر برتری ایده‌ها، ارزش‌ها یا دین‌اش نبود؛ بلکه به خاطر برتری‌اش در به کار بردن خشونت سازمان یافته بود. اغلب غربی‌ها این واقعیت را فراموش می‌کنند، اما غیر غربی‌ها هرگز.

فرهنگ صداقت و اعتماد

2007-10-01T11:37:00.000-04:00

آمریکا سرزمین بوفه‌هاست. در ایران معنی بوفه چیز دیگری بود. اینجا به رستوران‌هایی که «هر چقدر می‌توانی بخور» می‌گویند بوفه. ورودی ثابت است و این که چقدر غذا بتوانی بخوری به حجم معده و اشتهای خودت، و همین طوری اهمیت سلامتی‌ات ربط دارد. یکی از دلایل رو به انفجار بودن آمریکایی‌ها هم همین بوفه‌هاست.

اینجا بوفه پیتزا هم هست. با یکی از دوستانم حداقل هفته‌ای یک بار به آنجا سری می‌زنیم. پیتزاهای متنوع با قیمت مناسب. امروز متوجه شدیم که این پیتزا فروشی یک کارت به شما می‌دهد که با هر بار استفاده یک سوراخ روی آن می‌زند. تعداد سوراخ‌ها به هشت که برسد یک وعده غذای مجانی می‌گیرید.

قبل از این که کارت را ببینم، از دوستم پرسیدم خوب این چه کاری است؟ اگر خود ما کارت را سوراخ کنیم از کجا می‌فهمند؟ جواب داد که سوراخ‌ها شکل خاصی دارد. دوست سومی از آن طرف اضافه کرد که: در ضمن بی‌صداقتی هم هست. دوستم با شوخی گفت: «درست است. شما شاید در کشورتان این کار را می‌کردید، ولی ما اینجا این کار را نمی‌کنیم.»

واقعیت تلخ و گزنده‌ای بود! نه این که آمریکا‌یی‌ها همه فرشته باشند. اما واقعا بیشتر از ما به هم‌دیگر اعتماد دارند و صادقانه پاسخ اعتماد دیگران را می‌دهند.

این اعتماد همان چیزی است که به آن سرمایه اجتماعی می‌گویند. این که وارد یک رستوران سر راهی بشوی، و بدون نگرانی از این که گوشت الاغ به خوردت بدهند، کباب کوبیده بخوری. بزرگترین سرمایه‌ای که طی چند دهه گذشته از دست داده‌ایم، همین سرمایه اجتماعی اعتماد به یکدیگر است.

فکرش را بکنید که بدون همین سرمایه اجتماعی، می‌توانستند کارت اعتباری را همه گیر کنند؟

خصوصی بودن وضعیت تحصیلی

2007-09-28T11:20:00.000-04:00

یک قانونی هست در آمریکا به اسم «قانون پنهان‌‌داری و حقوق آموزشی خانواده» (Family Education Rights and Privacy Act) که به آن بطور مخفف «فرپا» (FERPA) می‌گویند. هسته اصلی این قانون این است که وضعیت آموزشی هر فرد خصوصی است و نمی‌توان آن را با هر کس و ناکسی درمیان گذاشت. برای دانش‌آموزان زیر سن قانونی این حقوق به پدر و مادرشان واگذار شده. اما به محض این که فردی به سن ۱۸ سالگی برسد٬ مؤسسه آموزشی حق ندارد وضعیت تحصیلی دانش‌آموز را (معمولا بالای ۱۸ سال می‌شود دانشجو) بدون رضایت کتبی فرد حتی با پدر و مادرش در میان بگذارد.

چند وقت پیش از آدرس ای‌میل یکی از دانشجوهای کلاسم برایم نامه‌ای فرستاده شده بود. مثلا مادر دانشجو ای‌میل زده بود که پسرم مریض است و نمی‌تواند سر کلاس حاضر شود و خیلی نگران درس‌اش است و خلاصه این که من در جریان باشم. من هم جواب دادم که خیلی ممنون که نگران وضع تحصیلی فرزندتان هستید. اما مطابق قانون «فرپا» من نمی‌توانم با شما صحبتی در مورد وضعیت تحصیلی فرزندتان داشته باشم (که شامل حضور و غیاب هم می‌شود). اما خوشحال می‌شوم که با خود فلانی صحبت کنم و مشکل را حل کنیم. در حاشیه بگویم که اصلا برای من حضور و غیاب مهم نیست و هیچ تأثیری در نمره دانشجوها ندارد.

یک کپی نامه را هم فرستادم برای استادی که بر وضعیت تدریس ما نظارت می‌کند. او هم تأیید کرد که جواب خوبی دادی.

این ماجرا چند هفته پیش اتفاق افتاد تا اینکه چند روز پیش این تعهدنامه را از طریق بالاترین دیدم. تعهدنامه‌ یکی از دانشگاه‌های ایران است که اگر دانشجو آن را امضا نکند از او ثبت‌نام نمی‌شود. بند آخر تعهدنامه این است:

این جانب ... متعهد می‌گردم یک نسخه از این متن را به اطلاع والدین خود برسانم. ضمنا متعهد می‌گردم وضعیت تحصیلی خود را پایان هر نیمسال به اطلاع والدین یا ولی خود برسانم.

ظاهرا این تعهد را حتی از دانشجوهای فوق لیسانس هم می‌گیرند. در بالاترین یک نفر ادعا کرده بود که تعهدنامه برای دانشگاه شریف است٬ اما خوب قابل استناد نیست.

نصیحت دلسوزانه

2007-09-25T10:04:00.000-04:00

آقای احمدی‌نژاد،

آمدی و سخنرانی‌ات را کردی و مردم را خنداندی. دفعه بعد که آمدی از قبل کمی مطالعه کن و چند عدد و رقم حفظ کن. مردم آمریکا عادت دارند آمار را با چند رقم اعشار و بطور دقیق بشوند. این که «در کشور ما اگر خانواده‌ای صاحب فرزند دختر شود ۱۰ برابر خوشحال می‌شود»، احمقانه‌‌ترین چیزی است که یک سیاست‌گذار ممکن است به زبان بیاورد.

«رومانزا» با اجرای خودم

2007-09-16T13:27:00.001-04:00

خب. من بالاخره می‌توانم اولین اجرای قابل قبولم را اینجا به شما ارائه کنم.

(زمان ۴۰ ثانیه٬ حجم فایل ۶۴۰ کیلوبایت٬ لینک مستقیم)

مسلما خیلی اشکال دارد خصوصا اگر خودتان نوازنده گیتار باشید یا زیاد به گیتار گوش داده باشید. اما خوب من هم با امروز دقیقا ۲۰ روز است که به قصد یادگرفتن گیتار دست گرفته‌ام. در مجموع هم چهار جلسه کلاس گروهی گیتار رفته‌ام.

نگاه سپاسگذارانه

2007-09-06T17:53:00.000-04:00

بی‌بی‌سی فارسی می‌نویسد:

جنیفر ساتون، که 23 سال دارد، در سال جاری تحت عمل پیوند قلب قرار گرفت.

... اکنون قلب ناسالم جنیفر، که سبب شده بود او با مرگ فاصله چندانی نداشته باشد، در نمایشگاهی در مرکز لندن در معرض دید عموم قرار گرفته است.

... جنیفر ساتون می گوید: "دیدن قلبم برای اولین بار، یک تجربه عاطفی و عجیب بود. هنگامی که این قلب در بدن من بود، موجب درد و نا آرامی من شده بود. مشاهده قلبم در اینجا، برایم بسیارغیرعادی و عجیب بود."

در این شرایط دو نگاه متفاوت ممکن است. از روی سپاس اشک در چشمانت حلقه بزند برای قلبی که بیست و دو سال رنجور و نزار، تا آخرین رمق برایت تپید و زنده نگه‌ات داشت. یا اینکه در اولین لحظه به این فکر کنی که این بود عامل آن همه درد و ناآرامی.

به خودم یاد می‌دهم که همیشه سپاسگذارانه فکر کنم. هر چند گاهی سخت است، اما تلاشم را می‌کنم.

گارفیلد (۴)

2007-09-03T14:44:00.000-04:00

همه که از موهبت خودشیفتگی بهره‌مند نیستند. باید قدرش را دانست.

این عکس بی‌ربط را هم ببینید.

کلاس گیتار

2007-09-01T11:22:00.001-04:00

هفته پیش اولین جلسه کلاس گیتار بود. کلاس گیتار را در دانشگاه و برای تفنن برداشته‌ام. استادمان آدم کاردرستی است که سابقه کار کردن با التون جان را هم در کارنامه‌اش دارد.

روز اول قطعاتی که خودش ساخته بود را نواخت و پرسید که به شما چه حسی می‌دهد. قطعه آرام‌بخشی نواخت و در آخر بچه‌ها شروع به نظر دادن کردند. یکی از بچه‌ها گفت که او را یاد دوران کودکی‌اش می‌اندازد و اینکه به خانه رفته است و در کنار خانواده است. استاد چشمانش برقی زد و گفت خودش است. اسم آهنگ «به خانه آمدن» است. دختری که اگر در ایران دیده بودمش قسم می‌خوردم دماغش را عمل کرده است هم گفت که آهنگ او را به یاد این می‌اندازد که با دوست‌پسرش بهم زده است اما احساس خوبی دارد. استاد هم توی ذوقش نزد و گفت که همان حس آرامش را داری و این که از این موضوع عبور کرده‌ای و ...

قطعه دیگری نواخت. جایی ریتم کند و گاهی تند می‌شد و ضربان آن بالا می‌رفت. یکی از بچه‌ها گفت که به او حس تعقیب داده است و استاد دوباره در پوست خود نمی‌گنجید. گفت که نام آهنگ «سگ‌های شکاری و روباه‌ها» است. ریتم کند حس گام برداشتن سگ‌ها و ریتم تند حس گام‌های ریز و با عجله روباه‌ها را منتقل می‌کند.

استاد از اینکه آهنگ‌هایش واقعا آن مفهومی را که در نظرش بود رسانده بود به خودش می‌بالید. من هم فهمیدم که از نظر استعداد درک موسیقی و برداشت حسی از آن خیلی در مضیقه هستم.

البته ظاهرا از من بدتر هم در کلاس بود. آهنگ دوم دختر دماغ عمل کرده را دوباره به یاد دعوا و مشاجره کردن با دوست‌پسرش انداخته بود.

اولین مشق‌مان این است:

جاده، صلیب، خاطره

2007-08-31T18:48:00.000-04:00

اولین باری که یک صلیب کنار جاده دیدم خیلی تعجب کردم. فکر کردم چرا یک نفر را باید کنار جاده دفن کنند. بلافاصله به ذهنم رسید که شاید اینجا قبرستانی بوده است و بعدا جاده را از آن عبور داده‌اند. اما خوب فقط باقی ماندن یک قبر کمی عجیب بود.

همان لحظه از یک دوست آمریکایی پرسیدم چرا این را اینجا دفن کرده‌اند. توضیح داد که اینجا قبر نیست. رسم است که وقتی کسی در تصادف رانندگی کشته می‌شود، بازماندگان‌اش در محل تصادف صلیبی را به یادبود می‌گذارند تا محل مرگ‌اش همیشه مشخص باشد.

گاهی چند صلیب کنار هم دیده می‌شوند که می‌توان حدس زد احتمالا خانواده‌ای در آن محل جان خودشان را از دست داده‌اند.

...

در جاده‌ای که این چند وقته مرتب در آن رفت و آمد دارم، امروز یک صلیب و دسته گل جدید اضافه شده بود.

خانم کلمبیا

2007-08-26T14:23:00.000-04:00

کلمبیا (Columbia) نام زنانه‌ای است که از نام کریستف کلمب گرفته شده است. طرز هجی کردن آن با نام کشور کلمبیا (Colombia) متفاوت است.

کلمبیا نام شاعرانه و قدیمی آمریکا و نماد انسانی آمریکاست. نماد انسانی امروزه آمریکا عمو سام است که سال‌ها پس از کلمبیا شکل گرفته.

خانم کلمبیا در فرهنگ آمریکا جایگاه خاصی دارد. ناحیه‌ای که پایتخت آمریکا، واشینگتن دی.سی. در آن قرار دارد با عنوان Discrict of Columbia شناخته می‌شود (همان که مخفف‌اش دی.سی. می‌شود). ایالت‌های ویرجینیا و مریلند هر کدام قطعه‌ای از خاک خود را اهدا کرده‌اند تا ناحیه کلمبیا مستقل از هر ایالتی میزبان دولت مرکزی آمریکا باشد.

شهرها و کوه‌های بسیاری با نام کلمبیا نام‌گذاری شده‌اند. دانشگاه کلمبیا یکی از معتبرترین دانشگاه‌های آمریکاست. و فضاپیمای کلمبیا یکی از افتخارات تاریخ علم و فن‌آوری آمریکا به حساب می‌آید.

این خانمی که در نماد شرکت معتبر فیلم‌سازی کلمبیا (Columbia Pictures) دیده می‌شود هم همان خانم کلمبیاست.

و بالاخره یک مجسمه گمنام هم در نیویورک سیتی قرار دارد که عده زیادی فکر می‌کنند نماد فرشته آزادی است. اما ظاهرا حتی این خانم هم اسم دارد و حدس بزنید که اسمش چیست. کلمبیا!

هاروارد

2007-08-23T21:33:00.000-04:00

هاروارد قدیمی‌ترین دانشگاه آمریکاست. به عقیده دوست و دشمن هم مهم‌ترین دانشگاه حال حاضر دنیاست. به همین دلیل فیلم‌های بسیاری با مضمون هاروارد ساخته شده است. اما از دهه ۶۰ به بعد هاروارد اجازه فیلم‌برداری هیچ فیلمی را در محوطه و ساختمان‌هایش نداده است.

آخرین فیلمی که واقعا در محوطه هاروارد فیلم‌برداری شد٬ فیلم باشکوه و ماندگار Love Story بود. نمایش سالانه این فیلم برای دانشجویان سال اولی و در بدو ورودشان به هاروارد٬ به صورت یک سنت ترک‌نشدنی درآمده است.

...

2007-08-21T13:19:00.000-04:00

دومین جمله از کتاب The Great Gatsby [متن کامل کتاب] چند روزی که شدیدا من را تکان داده است. از آن جملاتی است که می‌تواند آدم را سال‌ها بزرگ‌تر کند.

"Whenever you feel like criticizing any one," he told me, "just remember that all the people in this world haven't had the advantages that you've had."

موضوع تازه‌ای نیست که قبلا به آن فکر نکرده باشم. اما عجیب تأثیرگذار جمله‌بندی شده است. The Great Gatsby اثر اف. اسکات فیتزجرالد یکی از ماندگارترین آثار ادبی آمریکاست.

یک سال

2007-08-18T14:35:00.000-04:00

امروز درست یک سال است که از ایران آمده‌ام.

فرصت کافی برای شناخت جامعه آمریکا نداشته‌ام. اما فکر می‌کنم که روز به روز احترام بیشتری برای‌شان قایل هستم. خصوصا برای نسلی که آمریکا را به اینجا رسانده. روز به روز بیشتر می‌بینم که آمریکا شدن آمریکا بی‌حساب و کتاب نبوده است. می‌بینم عوامل پیشرفت‌شان را. اما واقعیت این است که احساس می‌کنم نسل فعلی قابلیت آمریکا نگه داشتن آمریکا را ندارد. بیشتر جیره‌خوار توانمندی‌های نسل‌های قبلی هستند.

این یک سال تجربه خیلی خوبی بود. تنها عاملی که باعث شد بهترین سال عمرم نباشد دوری است. باورم نمی‌شود که یک سال از این دوری گذشت.

بالاخره نژاد ما چیست؟

2007-08-12T12:49:00.000-04:00

آریایی؟! به خدا ما اروپایی بودیم و در بیمارستان عوض‌مان کرده‌اند؟! قبل از اینکه عرب‌ها به ما حمله کنند و زنان‌مان را به عنوان غنیمت تقسیم کنند؟!

روی زنجیره دی‌ان‌آ یک سری نشانه‌های ژنتیکی یافت شده که به نژاد فرد بستگی دارد. برای این که زیاد وارد جزییات علمی نشویم (که من خودم هم زیاد سر در نمی‌آورم) خلاصه می‌کنم. بعضی از این نشانه‌ها فقط از طرف پدری نسل به نسل منتقل می‌شود (روی کروموزوم Y). بعضی از این نشانه‌ها هم فقط از طرف مادری نسل به نسل منتقل می‌شود.

تصویر زیر ترکیب نژادی طرف پدری منطقه ما را نشان می‌دهد. هر کدام از رنگ‌ها نمایش‌گر همان نشانه‌های ژنتیکی هستند. بنابراین اگر ترکیب رنگی یک ملت با یک ملت دیگر مشابه باشد، می‌توان حدس زد که از نظر نژادی خیلی شبیه به هم هستند. نمودار مربوط به ایران همان است که با PE یا Persian مشخص شده. اگر روی عکس کلیک کنید تصویر بزرگ‌تر همراه با راهنمای نقشه و معنی حروف مخفف را می‌توانید ببینید.

تصویر زیر ترکیب نژادی منطقه را از طرف مادری نمایش می‌دهد. توجه داشته باشید که اگر فرضیه این باشد که مردان عرب زنان ایرانی را تاراج کردند، باید نژادی ایرانی از طرف پدری خیلی شبیه‌تر به اعراب باشد و از طرف مادری همان نشانه‌های ژنتیکی آریایی را داشته باشد.

حالا خودتان قضاوت کنید که ما بیشتر شبیه چه نژادی هستیم. جالب است که دلیل «شباهت» ایرانی‌ها به ایتالیایی‌ها را در مقایسه با سایر نژادهای اروپایی کاملا می‌توان در این نمودارها مشاهده کرد. خیلی ترکیب رنگی‌ نمودارشان یا همان نشانه‌های ژنتیکی‌شان شبیه است. نه؟

توضیح تکمیلی این که این نمودارها برای ترکیب نژادی زمان ۱۵۰۰ میلادی است. یعنی پیش از زمانی که اروپایی‌ها در دنیا پراکنده شوند. مثلا اگر دقت کنید در این نمودار آمریکا همان ترکیب نژادی سرخ‌پوستی را دارد. چون هنوز پای اروپایی‌ها به آمریکا نرسیده بود تا ترکیب نژادی آن را تغییر بدهند.

به این نشانه‌های نژادی Haplogroup گفته می‌شود و حتی می‌توان روی هر شخص بطور انفرادی این نشانه‌های ژنتیکی را بررسی کرد.

(منبع [PDF] )

از گذشته: جذابیت ایرانی

مرتبط:
اطلس ژنوگرافیک وتبارشناسی بشر ازدویست هزار سال قبل تا به امروز (لینک از پیمان)

هیولای اسپاگتی پرنده

2007-08-09T16:56:00.000-04:00

آخرین حبه حرف روزانه سیاه بالاخره این انگیزه را داد که به هیولای اسپاگتی پرنده (Flying Spaghetti Monster) بپردازم. البته به آن هیولای اسپاگتی پرنده با گوشت قلقلی (... with Meatballs) هم می‌گویند.

مدت‌هاست که در کلیساهای آمریکا تبلیغ می‌شود که تئوری تکامل کفر است. حتی موضوع فقط سر نظریه داروین نیست که ماجرای آدم و حوا را زیر سؤال ببرد. اساسا این جماعت معتقدند که دنیای ما خیلی قدمت داشته باشد هفت هزار سال و اگر خیلی چانه بزنی طبق کتاب مقدس نهایتا ده هزار سال عمر دارد. همه تخمین‌های علمی هم کفر است.

همین الان هم در مناظره کاندیدهای ریاست جمهوری آمریکا این یکی از کاندیدخفه‌کن‌ترین سؤال‌هاست که هیچ کاندیدی آرزوی آن را نمی‌کند. باید عرق بریزی و در و دیوار را به هم ببافی تا از زیر این سؤال رأی‌دهنده‌های بنیادگرا به سلامت گذر کنی که بالاخره اعتقاد داری که خدا دنیا را در هفت روز آفرید یا نه؟ آیا این تئوری تکامل کفرانگیز را که با آن فرزندان ما را شست‌و‌شوی مغزی می‌کنند از شرش خلاص می‌شوی یا نه؟

نهایتا در سال ۱۹۹۹ تلاش‌ها به نتیجه رسید و شورای آموزشی ایالت کانزاس تأیید کرد که تئوری تکامل از برنامه امتحانی در سطح ایالت حذف شود و مدارس خودشان تصمیم بگیرند که می‌خواهند آن را درس بدهند یا نه. که این البته برای جماعت بنیادگرا پیروزی بزرگی بود که حداقل در مدارس خصوصی خودشان دیگر لازم نبود به فرزندان‌شان کفر بیاموزند.

در اعتراض به این تصمیم، یک فارغ‌التحصیل رشته فیزیک از دانشگاه ایالتی اورگان یک نامه سرگشاده به این شورای آموزشی نوشت. این جوان که دلش زنگار گرفته بود از اعتقادش به یک موجود ماوراء طبیعی به اسم هیولای اسپاگتی پرنده نام می‌برد و ادعا می‌کند که طبق اعتقاد او این است آن موجودی که دنیا را آفریده.

این جوان خام در نامه‌اش می‌نویسد که حالا که شورا تصمیم گرفته در کلاس‌های علوم نظریه «خلقت هوشمندانه» تدریس بشود، این حق دانش‌آموزان است که با انواع نظریه‌های خلقت هوشمندانه آشنا بشوند و آن نظریه‌ای را که بیشتر از همه در باور می‌گنجد قبول کنند. بنابراین باید تئوری خلقت هوشمندانه توسط هیولای اسپاگتی پرنده هم در مدارس تدریس شود!

این هیولای اسپاگتی پرنده از آن موقع شدیدا مورد توجه قرار گرفت. تا جایی که به عنوان نماد جماعت بی‌خدا (Atheists) جا افتاده است. در ضمن ظاهرا در سال ۲۰۰۱ بالاخره شورای آموزشی ایالت کانزاس تصمیم‌اش را به حالت قبلی برگرداند تا تئوری تکامل مجددا در کلاس‌های علوم تدریس شود.

شیرینی افتخار

2007-08-05T14:16:00.000-04:00

این روزها زیاد فرصت دست نمی‌دهد که شیرینی حس افتخار را تجربه کنی. دست کسانی که یک بار دیگر این فرصت را فراهم کردند درد نکند.

ویدیوی سه دقیقه پایان بازی ایران و لبنان و لحظه‌های شادی قهرمانی را تماشا کنید. زمان فیلم بدلیل وجود وقت‌های مرده حدود ۹ دقیقه است. (لینک از بالاترین)

(لینک جایگزین)

پوشش بیشتر قهرمانی ایران در بالاترین.

اتیکت

2007-08-02T21:26:00.000-04:00

برای اتیکت (Etiquette) معادل‌های زیادی آورده‌اند. اما از نظر من «خودآزاری» مناسب‌ترین آنهاست. اساسا سر میز غذا هر حرکتی که خودآزاری آن بیشتر باشد اتیکت آن هم بیشتر است.

به این اتیکت آمریکایی توجه کنید: کارد دست راست و چنگال دست چپ! با چنگال دست چپ غذا را کف بشقاب نگه داشته و با کارد دست راست تکه‌ای از آن را می‌بریم. با دست راست کارد را بصورت خوابیده و در آن گوشه بشقاب که نزدیک به داخل میز است قرار می‌دهیم. چنگال را از دست چپ به دست راست می‌دهیم و بعد با دست راست چنگال را به دهان می‌بریم. دوباره چنگال را به دست چپ می‌دهیم و کارد را از ته بشقاب برمی‌داریم. فکرش را بکنید که برای هر لقمه باید همین اطوار را دربیاورید تا خیلی با اتیکت باشید!

سوپ را نباید فوت کرد که سرد شود. نخیر! کور خوانده‌اید. با قاشق بهم زدن آن هم بی‌اتیکت است. باید صبر کنید تا بطور طبیعی سرد شود. هر قاشقی که از کاسه سوپ برمی‌دارید نباید مستقیم آن را به طرف خودتان بیاورید. بلکه باید آن را از طرف دور کاسه بیرون برده٬ یک قر بدهید بعد از روی کاسه عبور داده و به طرف خودتان بیاورید. مخترع این حرکت شدیدا اتیکت‌آمیز دلیل هم داشته. این طوری اگر قطره‌ای از قاشق بچکد داخل خود کاسه می‌چکد! اساسا بهتر است برای رعایت اتیکت از خیر سوپ بگذرید.

دست‌تان را برای برداشتن چیزی از سر میز دراز نکنید. بلکه باید مؤدبانه از نزدیک‌ترین فرد بخواهید که آن را به شما بدهد. نه نه! مستقیما نه! بلکه باید از دور میز دست به دست کند تا به شما برسد. حواس‌تان باشد. دست به دست کردن از سمت چپ بی‌اتیکت است! همیشه از سمت راست دست به دست کنید.

اگر کسی از شما خواست که نمک را به او بدهید چه می‌کنید؟ اگر فکر کردید که خوب نمک را از سمت راست دست به دست می‌کنیم که به او برسد٬‌ خیلی آدم بی‌اتیکتی هستید. این یکی نکته انحرافی داشت! همیشه نمک و فلفل را با هم دست به دست می‌کنیم حتی اگر طرف فقط یکی از آنها را خواسته باشد. مسلما دلیل هم دارد. برای اینکه نمک و فلفل همیشه کنار هم باشند تا دل‌شان برای هم تنگ نشود!

اگر غذا بطور ایستاده سرو می‌شود باید انتخاب کنید: یا غذا٬ یا نوشیدنی. هر دو نمی‌شود. برای اینکه همیشه باید یک دست‌تان آزاد باشد تا اگر کسی برای آشنایی به شما نزدیک شد بتوانید با او دست بدهید.

همیشه نوشیدنی را با دست چپ بگیرید. در غیر این صورت موقع دست دادن دست‌ راست‌تان بدلیل نگه داشتن نوشیدنی یا مرطوب یا زیادی سرد خواهد بود. اگر فکر کردید که دیگر فوت و فن نگه داشتن بااتیکت نوشیدنی را از بر شدید باید نا‌امیدتان کنم. اگر نوشیدنی شراب قرمز باشد می‌توانید گیلاس را از قسمت برجسته آن در دست بگیرید. اما اگر شراب سفید باشد باید از پایه گیلاس آن را نگه دارید. مگر می‌خواهید شراب سفیدتان از حرارت دست‌تان گرم شود و اتیکت را به باد بدهید؟!

خلاصه این که با اتیکت بودن جنگولک‌بازی زیادی دارد. حتی استاد کلاس اتیکت ما هم خودش بعضی وقت‌ها قاطی می‌کرد و برای این که اتیکت صحیح یادش بیاید باید اول شأن نزول آن را در خاطرش مرور می‌کرد.

طنز برتر سال

2007-07-30T20:33:00.000-04:00

(لینک از بالاترین)

هویت

2007-07-29T13:23:00.000-04:00

از ایرانی بودن زبان فارسی‌اش را بیش از همه دوست دارم.

Adoptic

2007-07-28T08:13:00.000-04:00

احتمالا در بسیاری از وبلاگ‌ها تبلیغات رایگان وبلاگی یا BlogAds را دیده بودید. من هم همین جا در نوار کناری داشتم. Adoptic نسخه پیشرفته‌تر آن است.

امکان جدید Adoptic نسبت به نسخه قبلی در آن است که می‌توانید چندین تبلیغ داشته باشید. فرض کنید که در وبلاگ‌تان درباره جامعه٬ فرهنگ و تاریخ می‌نویسید. می‌توانید سه تبلیغ مختلف برای وبلاگ‌تان ایجاد کنید و هر کدام هم به صفحات دسته‌بندی شده آن موضوعات در وبلاگ شما ارجاع داده شده باشند. احتمالا تبلیغات شما در وبلاگ‌هایی نمایش داده می‌شود که آنها هم در همان موضوعات مشابه شما می‌نویسند.

فکر نکنم که لازم به این توضیح باشد که شما تبلیغ دیگران را نمایش می‌دهید و دیگران هم تبلیغ شما را. هر چه تبلیغ دیگران بیشتر در وبلاگ شما دیده شود٬ تبلیغ شما هم در وبلاگ دیگران بیشتر دیده خواهد شد. اما مشکلی که دارد مشابه همان سیستم قبلی‌شان است. یعنی این که سیستم اعتبار آن طوری است که هر وبلاگی که خواننده بیشتری داشته باشد٬ تبلیغات آن هم در وبلاگ‌های دیگر بیشتر دیده می‌شود که اساس نقض غرض است. وبلاگ‌هایی که خواننده کمتری دارند نیاز به تبلیغ دارند٬‌ نه وبلاگ‌هایی که همین الان خواننده به اندازه کافی دارند.

نحوه عضویت در Adoptic فعلا بر اساس دعوت‌نامه است. ۱۰۰ نفر اول بعد از اینکه مدتی قبل پیش‌ثبت‌نام کرده بودند٬ چند روز پیش دعوت‌نامه‌شان را دریافت کردند. اگر شما هم علاقه‌مند به عضویت در این سیستم تبلیغاتی هستید٬ می‌توانید با ای‌میل من تماس بگیرید تا برای‌تان دعوت‌نامه بفرستم.

Adoptic توسط گرداننگان بالاترین راه‌اندازی شده است.

تکمیل:
توضیحات طراح Adoptic در وبلاگش.